Loreen – Euphoria.mp3
 Zdrowie

Narkoza to inne określenie na znieczulenie ogólne, stosowane przez weterynarzy przy różnego rodzaju zabiegach – przede wszystkim w celu wykonania operacji chirurgicznych oraz części zabiegów lekarsko-weterynaryjnych. Samo znieczulenie jest stanem charakteryzującym się utratą przytomności (hipnoza), co więcej pies nie czuje nic w żadnej tkance bądź mięśniu (analgezja) oraz częściowym zwiotczeniem mięśni szkieletowych (miorelakcacja).

Pierwsze pytanie, jakie się kłania, to czy narkoza jest bezpieczna? Wiadomo, każda procedura weterynaryjna obarczona jest pewnym stopniem ryzyka, dlatego na barkach lekarza, pełniącego funkcję anestezjologa, spoczywa obowiązek oszacowania ryzyka znieczulenia zwierzęcia. Ocenę tą wykonuje się na podstawie dokładnego wywiadu, czyli informacji od właściciela. Wywiad zawiera między innymi pytania o samopoczuciu, zachowaniu, apetycie zwierzaka… Do tego badanie kliniczne przed samym znieczuleniem, aby skontrolować ogólny stan zdrowia zwierzęcia. Jeżeli lekarz stwierdzi cokolwiek niepokojącego, wykonywane są dodatkowe badania diagnostyczne.

Teoretycznie rzecz biorąc, każde znieczulane zwierze powinno mieć wykonane badania krwi w celu oceny podstawowych parametrów. U zdrowych zwierząt wystarczy znać oznaczenie hematokrytu, czyli stosunku między objętością czerwonych krwinek, a objętością całej krwi oraz poziomu białka całkowitego. Wartości te mówią o całkowitej zdolności przenoszenia tlenu przez krew oraz o równowadze wodnej organizmu. Zwierzęta powyżej 4-tego roku życia oraz z chorobami systemowymi powinni mieć wykonane pełne badanie krwi, czyli morfologię i biochemię oraz analizę moczu

Czy istnieje system klasyfikacji pod względem oceny ryzyka znieczulenia ogólnego?

Owszem. Opiera się na systemie Amerykańskiego Stowarzyszenia Anestezjologów (ASA) i wyróżnia się pięć kategorii:

  • ASA I – Brak zagrożenia znieczuleniem. Pacjenci zdrowi bez żadnych obciążeń, są poddawani planowanym zabiegom, jak kastracja czy sterylizacja.
  • ASA II – Niewielkie zagrożenie znieczuleniem.  Szczenięta lub psy starsze z łagodnym, ale kontrolowanym schorzeniem systemowym, z niewielką lub średnią otyłością, prostymi złamaniami, chorobą serca lub stanami wymagającymi nieskomplikowanych zabiegów okulistycznych.

  • ASA III – Średnie zagrożenie znieczuleniem. Psy ze średnio zaawansowanymi schorzeniami układowymi, niską lub średniowysoką gorączką, średnim odwodnieniem i hipowolemią, anorektycznymi wyniszczeniami organizmu, niedokrwistością, przewlekłą chorobą serca lub nerek, skomplikowanymi złamaniami lub łagodnymi do średnich urazów klatki piersiowej.
  • ASA IV – Duże zagrożenie znieczuleniem. Zwierzęta z ciężkimi chorobami układowymi, będącą stałym zagrożeniem życia, czyli będące we wstrząsie, z wysoką gorączką, mocznicą, toksemią, silnie odwodnieni, ze znaczną hipowolemią, otyłością, silną niedokrwistością, wychudzeni, z cukrzycą, rozszerzeniem żołądka, skrętem jelit, chorobą serca/nerek/wątroby, ciężką chorobą płuc, silnym urazem klatki piersiowej lub przepukliną przeponową.
  • ASA V – Ogromne zagrożenie znieczuleniem.  Psy konające, bez szans na przeżycie w ciągu kolejnych dwudziestu czterech godzin, także psy z zaawansowaną niewydolnością wielonarządową, w głębokim wstrząsie, po rozległym urazie lub z zespołem wykrzepiania wewnątrznaczyniowego.

Biorąc pod uwagę te kryteria, gdy już ocenimy ryzyko podania znieczulenia, można spokojnie psa znieczulić i poddać go zaplanowanemu zbiegowi.

 © Załoga Chartykasa