Groove Coverage – On the radio.mp3
Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.

 

Wzorzec FCI nr 191
BOUVIER DES FLANDRES
Kraj pochodzenia: Belgia/Francja
Data publikacji obowiązującego wzorca: 25.10.2000
Użytkowanie: Niegdyś bouvier flandryjski był psem pasterskim i pociągowym.  Unowocześnienie rolnictwa spowodowało zanik tych pierwotnych funkcji, i dziś jest to przede wszystkim pies stróżujący do pilnowania posiadłości i gospodarstw, policyjny i obrończy. Cechy psychiki i zachowania, wspaniały węch, inteligencja i samodzielność, czynią zeń doskonałego psa tropiącego, łącznikowego i pomocnika  strażników leśnych.
Klasyfikacja FCI: Grupa 1 – Psy pasterskie i zaganiające. Sekcja 2 – Psy zaganiające. Próby pracy wymagane.
RYS HISTORYCZNY: Jak sama nazwa wskazuje, rasa ta pochodzi z Flandrii, regionu podzielonego pomiędzy Belgię i Francję, nie ograniczonego naturalnymi granicami geograficznymi. Pasterze i handlarze bydła selekcjonowali miejscowe psy wiejskie na podstawie cech użytkowych, w celu uzyskania jak najlepszych psów do przepędzania stad. Potomkiem wyselekcjonowanych psów jest obecny flandryjski bouvier.
WYGLĄD OGÓLNY: Typ sub-brachymorficzny. Tułów krótki i zwarty, kończyny mocne i dobrze umięśnione. Bouvier flandryjski ma sprawiać wrażenie psa silnego, ale nie ociężałego. Powinien być oceniany w naturalnej pozycji, bez ustawiania przez wystawcę.
WAŻNE PROPORCJE: – Długość tułowia od stawu barkowego do guza siedzeniowego powinna być mniej więcej równa wysokości w kłębie. – Długość czaszki do długości kufy w proporcji 3 do 2.
ZACHOWANIE – TEMPERAMENT: Bouvier flandryjski odznacza się zrównoważonym, rozsądnym charakterem. Jest spokojny, ale i nieustraszony. Jego bystry wyraz wskazuje na inteligencję, energię i odwagę. Najważniejsze, aby był on psem, nadającym się do pracy, i wszelkie wady, jakie mogą upośledzać wartość użytkową, muszą być oceniane surowo.
GŁOWA: Ma wygląd masywny, co podkreślają broda i wąsy. Powinna być proporcjonalna do sylwetki i tułowia. Dotykiem stwierdzić można czystość jej linii.
Mózgoczaszka: Dobrze rozwinięta, płaska, jej szerokość jest nieco mniejsza od długości. Linie górne czaszki i kufy równoległe. Bruzda czołowa ledwie widoczna.
Stop:
  tylko lekko zaznaczony, ze względu na nastroszone brwi wydaje się mocniejszy, niż jest w rzeczywistości.
Nos: grzbiet nosa jest lekko wypukły. Nos duży, zaokrąglony, o szerokich nozdrzach, zawsze czarny.
Kufa: szeroka, mocna, o mocnych szczękach, o prostej linii górnej, lekko zwężająca się ku końcowi, ale w żadnym razie nie szpiczasta. Powinna być krótsza od mózgoczaszki, w proporcji 2 do 3. Jej obwód, mierzony tuż poniżej oczu,  jest mniej więcej równy długości głowy.
Wargi: dobrze przylegające i mocno pigmentowane.
Uzębienie: szczęki mocne, jednakowej długości, zęby mocne, zdrowe, białe i równo rozstawione. Zgryz nożycowy lub cęgowy, wymagany komplet zębów.
Policzki: płaskie, łuki jarzmowe niezbyt widoczne.
Oczy: o bystrym i szczerym wyrazie, ani wypukłe, ani głęboko osadzone. Powinny być lekko owalne, osadzone w prostej linii, jak najciemniejsze przy danym umaszczeniu. Oczy jasne i o dzikim wyrazie są dużą wadą. Powieki czarne, bez najmniejszych śladów depigmentacji,  trzecia powieka niewidoczna.
Uszy: przycięte w trójkąt, odpowiednio do wielkości głowy, stojące, wysoko osadzone i bardzo ruchliwe.
Niecięte osadzone wysoko, powyżej linii oka, mocno załamane, przy czym linia załamania nie może znajdować się  powyżej górnej linii czaszki. Średniej długości, w kształcie trójkąta równoramiennego, na końcach lekko zaokrąglone, płasko przylegające do policzków, tylko u nasady lekko odstające, nie mogą być zwinięte, wielkości proporcjonalnej do wielkości głowy, porośnięte bardzo krótkim włosem.
SZYJA: Noszona dostatecznie wysoko, płynnie przechodząca w łopatki, mocna, dobrze umięśniona, poszerzająca się ku łopatkom, trochę łukowato wysklepiona, bez podgardla. Długość szyi nieco mniejsza od długości głowy.
TUŁÓW: Mocny, krótki i zwarty.
Linia górna: prosta i mocna.
Kłąb: lekko zaznaczony.
Grzbiet: krótki, szeroki, dobrze umięśniony, giętki, ale mocny i bez śladu słabości.
Lędźwie: krótkie, szerokie, dobrze umięśnione, giętkie, ale mocne i bez śladu słabości.
Zad: powinien stanowić niemal że przedłużenie linii grzbietu i płynnie przechodzić w zaokrąglone pośladkami. Dość szeroki u samców, wyraźnie szeroki u suk. Zad wyraźnie opadający lub wysoki stanowi poważną wadę.
Klatka piersiowa: Głęboka, sięga łokcia, i szeroka, ale nie beczkowata. Pierwsze żebra trochę wysklepione, pozostałe zaokrąglone, nachylone ku tyłowi, dzięki czemu klatka jest długa. Płaskie żebra stanowią dużą wadę. Odległość od najbardziej ku przodowi wysuniętemu punktowi mostka a ostatnim żebrem musi być spora, i wynosi około 7/10 wysokości w kłębie.
Linia dolna:  dołem klatka piersiowa wznosi się lekko w kierunku brzucha, który jest tylko nieznacznie podciągnięty. Słabizna krótka, szczególnie u samców.
OGON: Osadzony dość wysoko, stanowi przedłużenie linii kręgosłupa. Zdarza się, że pies rodzi się bez ogona, co nie stanowi wady. Ogon obcina się w pierwszym tygodniu życia, pozostawiając 2-3 kręgi. W krajach, gdzie cięcie ogona jest zabronione, dopuszczalny jest ogon długi.

KOŃCZYNY:

Kończyny przednie: O mocnym kośćcu, dobrze umięśnione, idealnie proste, a oglądane z przodu – równoległe wobec siebie.
Łopatki: dość długie, umięśnione, ale nie przeładowane, lekko skośnie ustawione. Łopatka i ramię mniej więcej jednakowej długości.
Ramiona: umiarkowanie skośnie ustawione. Łokcie:  Przylegające do tułowia, nie wykręcone na zewnątrz, ani do wewnątrz, tak w postawie, jak w ruchu, co stanowi wadę. Przedramiona: proste, ustawione pionowo do podłoża, równolegle jedno do drugiego. Dobrze umięśnione i mocne.
Nadgarstki: Nie wyróżniają się w kończynie, jedynie kość groszkowata lekko wystaje z tyłu nadgarstka. Mocne.
Śródręcza: o mocnym kośćcu, dość krótkie, tylko trochę nachylone ku przodowi.
Łapy: krótkie, okrągłe, zwarte, nie skierowane ani na zewnątrz, ani do wewnątrz. Palce zwarte i wysklepione, pazury mocne i ciemne. Opuszki grube i twarde.
Kończyny tylne: Mocne, o dobrze wykształconych mięśniach, oglądane z tyłu proste i idealnie równoległe. Muszą poruszać się w tych samych płaszczyznach, co przednie.
Uda: szerokie, dobrze umięśnione, równoległe w stosunku do linii środkowej tułowia. Kość udowa ustawiona ani zbyt stromo, ani pod ostrym kątem. Pośladki wyraźnie wykształcone, umięśnione, z portkami.
Stawy kolanowe: umiejscowione na pionowej linii,  przeprowadzonej od najwyższego punku miednicy (guza kulszowego) do podłoża.
Podudzia: średniej długości, dobrze umięśnione, ustawione ani zbyt stromo, ani pod ostrym kątem.
Stawy skokowe: raczej nisko umiejscowiony, szeroki, elastyczny.
Śródstopia: mocne, suche, raczej cylindryczne, pionowe względem podłoża, gdy pies stoi w naturalnej pozycji. Bez wilczych pazurów.
Łapy: okrągłe, mocne, palce zwarte i wysklepione, pazury mocne i ciemne, opuszki mocne i twarde.
CHODY: Bouvier flandryjski musi być harmonijnie i proporcjonalnie zbudowany, bo tylko wówczas poruszać się będzie swobodnie, wydajnie i z godnością. Z zasady porusza się stępem i kłusem, ale dopuszczalny jest także inochód. W kłusie tylne łapy stawiane są w miejscu przednich.

SKÓRA: 
Ściśle przylegająca, nie luźna, krawędzie powiek i warg zawsze jak najciemniejsze.
OKRYWA WŁOSOWA: Sierść: obfita; włos okrywowy i podszerstek tworzą ochronną warstwę, dzięki czemu pies jest doskonale przystosowany do nagłych zmian pogody, typowych dla kraju pochodzenia. Sierść ma być twarda w dotyku, sucha, bez połysku, ani zbyt długa, ani zbyt krótka (około 6 cm), lekko zmierzwiona, ale nie wełnista czy kędzierzawa. Krótsza na głowie, najkrótsza na zewnętrznej stronie uszu, których wewnętrzna strona porośnięta jest włosem  średniej długości. Na górnych wargach wąsy, na podbródku długa broda; razem nadają  psu groźny wyraz, bardzo typowy dla rasy. Nad oczami nastroszone brwi, podkreślające kształt łuków brwiowych, ale w żadnym razie nie zasłaniające oczu. Sierść jest szczególnie twarda na grzbiecie, na kończynach także twarda, ale nieco krótsza. Niepożądana sierść gładko przylegająca, bo świadczy to o niedostatku podszerstka. Podszerstek powinien tworzyć
gęstą, zbitą warstwę delikatnych, miękkich włosów; razem z włosem okrywowym daje nieprzemakalną okrywę. Maść:Zazwyczaj szara lub pręgowana, z domieszką czerni. Maść jednolicie czarna dopuszczalna, ale mniej ceniona. Maści jasne, spłowiałe, są niedopuszczalne. Dopuszczalna mała biała gwiazdka na piersi.

WZROST: Wysokość w kłębie: pies  62-68 cm, suka  59-65 cm. Tolerancja 1 cm w dół i w górę. Dla obu płci idealny jest wzrost średni, czyli 65 cm dla psa i 62 cm dla suki. Waga: około 35-40 kg dla psa, około 27-35 kg dla suki
WADY: Wszelkie odstępstwa od podanego wzorca powinny być uznawane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia.
WADY DUŻE:
– Lękliwość.
– Wygląd molosa, budowa zbyt ciężka.
– Tułów wyraźnie zbyt długi (lekka tolerancja dopuszczalna u suk)
lub zbyt lekki.
– Głowa zbyt ciężka, wyraźny stop, mocno zaznaczona bruzda czołowa,
bardzo wyraźne łuki jarzmowe.
– Czaszka wysklepiona, wąska, bardzo wyraźny guz potyliczny, linie
górne kufy i mózgoczaszki zdecydowanie nierównoległe.
– Kufa zbyt długa, nos szpiczasty.
– Wargi grube, luźne, wiszące.6
– Krzywe szczęki, zły zgryz.
– Małe, nie dość zdrowe lub rozchwiane zęby.
– Uszy zwinięte, jeśli nie są obcięte.
– Oczy jasne, wyłupiaste lub o nietypowym wyrazie.
– Gruba szyja, podgardle.
– Grzbiet bardzo zapadnięty lub garbaty.
– Wyraźnie zła postawa kończyn, szablasta postawa tyłu.
– Włos jedwabisty, bez podszerstka, puszysty, lśniący, przesadnie
wypielęgnowany.
– Brak wąsów i brody.
– Braki pigmentacji nosa, warg i powiek.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: Każdy pies, wykazujący wyraźne deformacje budowy lub zaburzenia charakteru, powinien zostać zdyskwalifikowany.
– Agresja lub zdecydowana lękliwość.
– Wyraźnie nietypowy wygląd.
– Niepigmentowany nos lub nos innej barwy, niż czarna.
– Szpiczasta kufa.
– Wyraźny tyłozgryz lub przodozgryz.
– Brak jakiekolwiek zęba poza jednym P1.
– Oko porcelanowe, dziki wyraz.
– Entropium, ektropium, niepigmentowane powieki.
– Maść czekoladowa, biała, pieprz z solą, rozmyta, płowa od jasnej
do czerwonej, nawet gdy ma czarny nalot.
– Wysokość w kłębie poza podanym limitem.
UWAGA:  Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

© Załoga Chartykasa