Miley Cyrus – Goodbye.mp3
 Rasy niezarejestrowane przez FCI

Niezarejestrowane  |  Niemcy

W 1987 roku wystartowała hodowla psów o nazwie Elo, sama zaś nazwa została zastrzeżona tylko dla psów hodowanych zgodnie z regulaminem Towarzystwa Hodowli i Badań nad rasą Elo. Sama rasa zalicza się do jednych z najmłodszych ras na świecie, hodowla jest nieustabilizowana i wciąż zdarza się wiele osobników, które nie odpowiadają standardom twórcy.

Heinz Szobries, bo tak nazywa się twórca rasy, miał na celu stworzenie psa przede wszystkim rodzinnego, idealnego dla rodzin z dziećmi, bez względu na to, w jakim byłyby wieku, oraz nadającego się do warunków miejskich. Selekcji dokonywano, sprawdzając stosunek psów do dzieci. Wszelkie anomalie, na przykład agresja, nietolerancja, wykluczały danego psa z dalszej hodowli. Do stworzenia Elo użyto takich ras, jak bobtail, chow chow, czy eurasier. Udało się stworzyć także odmianę miniaturową, dla której użyto między innymi pekińczyka, miniaturowych szpiców i krótkowłosej odmiany Elo.

© fotocommunite.de

Elo jest rasą wyhodowaną dla charakteru, nie dla wyglądu, dlatego osobniki między sobą mogą się bardzo różnić. Choć wydaje się niezwykle rzadka, na świecie istnieje ponad dziewięć tysięcy osobników, a są to dane z 2012 roku. Nie wiadomo niestety, jak ich liczba szacuje się na dzień dzisiejszy. Mimo, że niezwykle zróżnicowane, istnieje ogólny typ rasy. Elo są dłuższe niż wyższe, o sierści krótkiej lub średniej długości z gęstym podszerstkiem.

Z założenia Elo to idealny pies rodzinny, a więc powinien dogadywać się z dziećmi, być ciepły, cierpliwy, wierny i oddany. Nie mogą one być agresywne, zwłaszcza w stosunku do dzieci. Szczenięta tej rasy są zawsze przyjazne i chętne do zabawy. Nie jest to pies typowo stróżujący, nie do tego został stworzony. Ze względu na wielkość i typ szaty wyróżnia się cztery warianty rasy: krótkowłosy standardowy, szorstkowłosy standardowy, krótkowłosy miniaturowy, szorstkowłosy miniaturowy.

© fotocommunite.de

Niestety, jak w przypadku ras niewielkich populacji u Elo istnieje dość duże ryzyku chodu wsobnego, czyli rozmnażania zwierząt, które są ściśle powiązane genetycznie, na przykład rodzice-dzieci, rodzeństwo. Skutkami są często depresja oraz bardzo częste występowanie i pojawianie się chorób dziedzicznych. Psy te są niezwykle podatne na distichię, czyli rzęsy pojawiające się w niewłaściwych miejscach, doprowadzające do uszkodzenia rogówki.

Jednakże największym problem jest… kupno rasy. Nie chodzi o to, że jest ich mało, gdyż Elo zyskują coraz większą popularność poza granicami Niemiec. Rasa ta jest bardzo pilnowania i nie dopuszcza się, aby szczenięta trafiały do byle kogo. Przyszli właściciele są dokładnie sprawdzani i wielu z nich jest wykluczanych, gdyż są za starzy, za młodzi, zbyt nieodpowiedzialni bądź zbyt rzadko bywają w domu.

© fotocommunite.de

Szczenięta tej rasy są też dosyć drogie. W Niemczech cena to około 900 euro, czyli ponad 3600 złotych. Rozwór rasy jest pilnie monitorowany, dlatego hodowcy też nie mają łatwego zadania – muszą ściśle przestrzegań zaleceń organizacji i pilnować, aby charakter nie odbiegał od założeń. Przy zakupie psa należy się upewnić, że dany pies został zarejestrowany w Towarzystwie Hodowli i Badań nad rasą Elo oraz że spełnia wymagania. Tylko wtedy możemy być pewni, że nasz elo to faktycznie Elo.

Nazwy: Elo, Eloschoboro (oryginalna nazwa).
Przeznaczenie pierwotne: Pies do towarzystwa, rodzinny.
Przeznaczenie obecne: pies do towarzystwa, rodzinny.
Wielkość i waga:
  • standardowa: 40-60 cm, ok 25 kg.
  • miniaturowa: 35-45 cm, 10-15 kg.
Długość życia: około 15 lat.
Umaszczenie:  wszystkie kombinacje, ale szczególnie pożądane są biały z brązowym /czerwonym/czarnym/szarym.

© Załoga Chartykasa