Ewa Sonet -R&B.mp3

 Klasyfikacja ras

Ogon psa może być osadzony wysoko lub noszony na linii stawu skokowego. Są rasy, które ogona nie mają w ogóle, a są też takie, u których jest prosty, lub wręcz zakręcony. U jednych jest owłosiony, u innych wręcz łysy. Wyróżniamy następujące typy:

  • Ogon żądłowaty – w taki oryginalny sposób określony jest we wzorcu ogon pointera i oznacza to mocny, prosty ogon, który zwęża się ku końcowi i jest on ostro zakończony.
  • Ogon szczątkowy – u niektórych psów jest cechą wrodzoną, u innych natomiast jest kopiowany. Wrodzony jest charakterystyczny między innymi dla welsh corgi pembroke, schipperke czy polskich owczarków nizinnych.
  • Szczotkowaty – tak zwana szczotka na ogonie oznacza włos jednakowej długości, który odstaje od skóry i jest puszysty to nadaje psiemu ogonowi kształt szczotkowaty, który jest podobny do wilczej kity, a taki właśnie ogon ma syberian husky.
  • Ogon marchewkowaty – taki ogon swoim kształtem przypomina korzeń marchewki, gdyż jest on dosyć krótki oraz gruby i taki właśnie ogon posiada terier szkocki.
  • Ogon zadarty – takim ogonem określony jest ogon, który noszony jest pod kątem prostym w stosunku do grzbietu, a przynajmniej wtedy, kiedy jest on w ruchu.
  • Ogon esowaty – taki ogon we wzorcu rasy stafforshire bull terier opisany jest, jako ogon „kształtu ramienia starodawnej pompy ręcznej”, gdyż jest on u nasady odgięty od ciała, a przy końcu zbliża się, natomiast na końcu jest on zakręcony.

  • Ogon zakręcony – taki ogon występuje w dwóch rodzajach, czyli z pojedynczym oraz z podwójnym skrętem, ale można również spotkać różne formy pośrednie.
  • Ogon cięty – u wielu ras ogony tradycyjnie były przycinane na różną długość, a taki zabieg powinien być wykonywany w pierwszych dniach życia psa. Od pierwszego stycznia 2013 roku procedura ta jest zakazana.
  • Proporzec – w ten sposób określany jest ogon długi, prosty, noszony pionowo tak jak u psa rasy beagle, a gdy jest dodatkowo pokryty długim włosem to określany jest chorągwią.
  • Ogon spłaszczony – charakterystyczny dla chihuahua. Jest on na środkowym odcinku szerszy niż u nasady i przy końcu, spłaszczony od góry oraz od dołu.
  • Ogon wesoły – a dokładniej mówiąc wesoło noszony to taki ogon, który w ruchu jest on noszony powyżej linii grzbietu. U niektórych ras taki ogon jest wadą, natomiast u niektórych jest on prawidłowy tak jak jest to w przypadku foxterriera czy airedale terriera.
  • Ogon haczykowaty – popularnie nazywany również ogonem z fajką, ponieważ na końcu unosi się on do góry, tworząc w ten sposób haczyk albo nawet półkole, a taki ogon można zobaczyć u briardów.
  • Ogon horyzontalny – taki ogon swoim kształtem przypomina ogon żądłowaty, gdyż jest on noszony poziomo, jako przedłużenie linii grzbietu, a typowy jest dla bullterriera.
  • Ogon załamany – w ten sposób określany jest ogon, który w dowolnym miejscu na swej długości jest odchylony od swej osi pod znacznym kątem i jest on typowy dla buldoga francuskiego, ale również dla innych ras, ale jeśli jest to wrodzone to jest to poważną wadą.
  • Ogon nisko osadzony – jest przedłużeniem spadzistego zadu i osadzony jest poniżej linii grzbietu.
  • Ogon wydry – taki ogon jest mocny, gruby u nasady, zwężający się stopniowo, a na dolnej powierzchni trochę spłaszczony i porośnięty gęstą, sztywną sierścią. Służy, jako ster podczas pływania. Taki ogon opisany jest we wzorcu rasy labrador retrievera.
  • Pióropusz – w ten sposób nazywany jest ogon, który na części swej długości porośnięty jest długim, opadającym luźno ku dołowi włosem, ale czasem taki pióropusz ograniczony jest tylko do samego końca ogona, a czasami obejmuje prawie całą jego długość. Sam ogon jest zawinięty nad grzbietem i taki właśnie ogon posiada chiński grzywacz.
  • Rączka czajnika – psy rasy shih tzu posiadają zawinięty nad grzbietem ogon, który ma kształt łukowaty i jest podobny do rączki czajnika.
  • Ogon szczurzy – taki ogon jest u nasady gruby, porośnięty loczkami, natomiast na pozostałej części, aż do końca i jest on całkowicie lub prawie bezwłosy. Taki ogon posiada irlandzki spaniel dowodny.
  • Ogon pierścieniowaty – taki ogon jest długi i na całej długości albo tylko na końcu jest on zawinięty w pierścień. Chart afgański powinien mieć ogon zakończony pełnym kołkiem.

  • Ogon szablasty – taki ogon może być noszony powyżej lub poniżej linii grzbietu, a zależne jest to od rasy. Taki ogon jest delikatnie wygięty i ma kształt spłaszczonego łuku, tak jak ostrze szabli. Ogon szablasty jest najczęściej przedłużeniem linii grzbietu i wznosi się podczas ruchu do jego poziomu.
  • Ogon korkociągowaty – taki ogon jest krótki i skręcony spiralnie lub kilkakrotnie załamany, a możemy go zaobserwować u psa rasy boston terrier.
  • Ogon luźny – taki ogon zakręcony jest nad grzbietem, może on być zwinięty luźno, w taki sposób, że nie będzie tworzyć nawet koła, a taki właśnie ogon posiadają husky.
  • Rogalik – taki ogon w kształcie rogalika zakręcony jest luźno nad grzbietem, ale końcem dotyka do niego. Takiego kształtu ogon posiada alaskan malamute.
  • Ogon wiewiórczy – taki ogon jest długi, wysoko noszony oraz zarzucony nad grzbietem, prosty i nieskręcony. Takie ogony posiadają Chihuahua i Pekińczyk.
  • Bezogoniastość – niektóre rasy psów z natury mogą mieć ogon szczątkowy i jest on na tyle krótki, że może być on prawie niewidoczny. Taki właśnie ogon może mieć schipperke, natomiast u buldoga francuskiego taka bezogoniastość jest poważną wadą.
  • Ogon mieczowaty – takim określeniem nazywany jest ogon, który jest prosty i prosto zwisa on ku dołowi, tak jak ma to miejsce u psa rasy basset griffon vendeen.
  • Ogon zwężony – taki ogon jest długi i porośnięty krótkim włosem, równomiernie zwężający się ku końcowi, a taki ogon możemy zobaczyć u toy terriera.
  • Ogon z pomponem – taki ogon może być długi albo przycięty, a na jego końcowym odcinku znajduje się długi włos.

© Załoga Chartykasa