Remady ft Manu-L – Waiting for.mp3
 II grupa FCI

FCI 335/II.2  |  ZSRR

Owczarki środkowoazjatyckie uważa się za jedne z najstarszych psów na świecie. Ich początki mogą sięgać nawet 5000 lat wstecz. Pochodzi on z rejonów dzisiejszych Kazachstanu, Turkmenistanu, Kirgistanu i Uzbekistanu. Pierwotnie był wykorzystywany do ochrony licznych stad przed wilkami i innymi drapieżnikami. Niestety obecnie staje się coraz mniej powszechny, wypierany przez owczarka kaukaskiego.

Jest to nieustraszony, spokojny i pewny siebie strażnik stad. Przede wszystkim niezależny, nigdy do końca się nie podporządkowuje, zdecydowanie nie nadaje się do życia w mieście. Choć bardzo przyjazne wobec własnej rodziny i dobrze dogadujące się ze wszystkimi ich członkami, w stosunku do obcych są bardzo nieufne i mogą starać się ich zdominować.

Jeśli mamy bliskich sąsiadów, możemy mieć problem, gdyż psy te bardzo lubią szczekać w nocy. Ogólnie jest to pies, który szczeka dużo, ale jego głos jest bardzo niski i donośny, dlatego szczególnie w nocnej ciszy może stać się to niezwykle uciążliwe. Rodowici mieszkańcy Azji nie mają w zwyczaju socjalizować psów, które są typowymi obrońcami stad – często są one niemalże półdzikie, całymi dniami radzące sobie sami. Jednakże w przypadku domownika socjalizacja jest niezbędna. Pies będzie się tak długo dogadywał z innymi, dopóki nie uzna ich za zagrożenie dla siebie i swojego stada, a źle prowadzony może stanowić ogromne niebezpieczeństwo dla otoczenia.

Nie jest to pies dla każdego, potrzebuje właściciela, który rozumie stado, rozumie psa, który je chroni, motywy, jakie nim kierują i sposób jego postępowania. Jego właściciel nie może być nieśmiały i cichy, musi być osobą stanowczą, pewno siebie, silną i konsekwentną. Naturalną skłonnością tego psa jest bycie liderem stada, a zadaniem przewodnika jest wyprowadzenie go z błędu i podporządkowanie sobie. Zasady muszą być jasno zdefiniowane i przestrzegane. Niezadowolona Azjata pokazuje to warcząc, może też gryźć, dlatego praca z nim nie należy do najłatwiejszych.

Owczarek środkowoazjatycki nie jest rasą jednolitą – występuje wiele odmian, mogą się różnić umaszczeniem, budową i strukturą włosa. Zależy to od rejonu występowania. Występuje on w formie długowłosej i krótkowłosej, obie o gęstym podszerstku i dość szorstkiej, grubej sierści, który wymaga co prawda ogromu pracy, ale psy te obficie linieją dwa razy do roku. Bez względu na formę, w jakiej występuje, jest przystosowany do trudnych warunków, doskonale sobie z nimi radzi. Dobrą wiadomością jest to, iż może mieszkać na dworze przez cały rok – bez problemu znosi temperatury nawet do -25 stopni.

Owczarki te są jedną z nielicznych dziś ras, u których dopuszcza się kopiowanie uszu i ogona. Kopiowanie u nich miało na celu uniknięcie ran w starciu z naturalnie występującymi drapieżnikami przed którymi miały chronić stada. Niektóre kraje współcześnie dopuszczają kopiowanie u nich uszu i ogonów w hodowlach. W Polsce dopuszczalne jest wystawianie psów kopiowanych, pomimo iż samo kopiowanie jest zabronione.

Nazwy: Owczarek środkowoazjatycki, Central Asian shepherd dog, CAO, Aziat, CASP, среднеазиатская овчарка (Sredneaziatskaya Ovtcharka), Central Asian Ovtcharka, Middle Asian Ovtcharka, Mid-Asian Shepherd, Central Asian Sheepdog, Alabai, Turkmen Alabai, Zentralasiatischer Ovtcharka.
Przeznaczenie pierwotne: ochrona stad, stróżowanie.
Przeznaczenie obecne: ochrona stad, stróżowanie.
Wzrost i waga: minimum 60 cm, 40-79 kg.
Długość życia: około 11 lat.
Umaszczenie:

białe, czarne, płowe w różnych odcieniach (od prawie białego do głębokiej czerwieni), pręgowane. Obecna czarna maska.

© Załoga Chartykasa