Pachanga – Close to you.mp3
 V grupa FCI

FCI 255/V.5  |  Japonia

Parę lat temu akita uzyskała status najwierniejszego z japońskich psów, a to wszystko za sprawą historii Hachiko, który aż do śmierci czekał na swojego pana. Stał się swoistym symbolem wierności, co jednocześnie przyczyniło się do gwałtownego wzrostu popularności, a co za tym idzie – powstania wielu pseudohodowli. Pierwotnie akita jednak miała zupełnie inne przeznaczenie – były hodowane do walk psów, później także do polowań, a obecnie wciąż pełni rolę psa stróżująco-obronnego.

Pierwotnie akitę przeznaczano do polowań na grubą zwierzynę leśną – niedźwiedzie czy dziki. Ich zadanie polegało na przytrzymaniu zwierzyny, dopóki nie zjawi się myśliwy i nie zabije zwierzyny (podobnie zachowywały się rhodesian ridgebacki). Przeglądając historię rasy możemy dostrzec, iż nie miała łatwej historii. Od XVI wieku rasa była regularnie psuta poprzez krzyżowanie z lokalnymi psami, a w czasie II wojny światowej masowo zabijana, aby z ich sierści zrobić odzież i obuwie, przez co w tamtym okresie prawie zniknęła z powierzchni ziemi. Odnowienie rasy zajęło długie lata, jednakże udało się, co więcej popularność rasy regularnie wzrasta. Na Zachodzie były tak popularne, iż doszło do stworzenia zachodniej wersji – akity amerykańskiej.

Uważa się, iż akity łączą w sobie wszystkie najlepsze cechy charaktery: godność, odwagę, czujność i oddanie rodzinie. Faktycznie, akity są niezwykle lojalne swojej rodzinie, są czujne,a strzegąc swojego domu, nie wpuszczą doń nikogo, nie mając zaufania do obcych. Kombinacja tych cech sprawia, że akity wciąż uznawane są za świetnych stróżów. Mimo iż opisywane w samych superlatywach, nie są one psami łatwymi w wychowaniu. Po pierwsze są niezwykle wybredne – nie zadowolą się byle przekąską – potrzebują dobrej jakościowo karmy oraz starannie przygotowywanych posiłków.

Dużym plusem jest czystość akit, która nieco przypomina kocią – myją one pyszczki po każdym posiłku i nie robią wokół siebie bałaganu. Nie jest to też typ psa, który wytapla się w każdej napotkanej kałuży i wytrzepie się na środku przedpokoju po spacerze – są one czyste i porządne na co dzień.

Akity nijak nie nadają się dla początkujących właścicieli – są one niezależne, dominujące i samodzielne. Nie nadają się do mieszkania i pracy w grupie, mają bowiem tendencję do przejmowania zadań jako psy alfa, dlatego już od samego początku potrzebuje konsekwentnego szkolenia, najlepiej z zakresu zaawansowanego posłuszeństwa. Gdy wyprowadzamy go na spacer – zawsze na smyczy. Ze względu na nieufność wobec obcych, zdarzały się przypadki agresji wobec nich. Warto też wspomnieć, że wiele krajów uważa je jako psy potencjalnie niebezpieczne, a nie warto robić sobie kłopotów na zwykłym spacerze. Uwaga też na inne psy – akity nie tolerują przedstawicieli tej samej płci. Akceptowanie ich na swoim terenie zajmuje im dużo czasu i może być pracochłonne.

Choć uważane są za psy rodzinne, akceptujące i dobrze nastawione do dzieci musimy mieć na uwadze ich kontakty i nadzorować każde zabawy. Nigdy nie pozwalajmy dziecku wyprowadzać akity! Są one bardzo silne, a małe dziecko nie będzie w stanie go utrzymać w sytuacji, gdy pojawi się na przykład inny pies i naruszy jego granicę.

Nazwy: Akita inu, akita, japońska akita, akita-ken.
Przeznaczenie pierwotne: walki psów, polowanie na grubą zwierzynę, ciągnięcie ciężkich ładunków.
Przeznaczenie obecne: pies stróżująco-obronny, do towarzystwa.
Długość życia: około 10 lat.
Wielkość i waga: 61-71 cm, 25-45 kg.
Umaszczenie: białe, sezamowe, pręgowane, czerwone

© Załoga Chartykasa