Kelly Clarkson – Stronger.mp3
 Wzorce

© dwzrv.com

Wzorzec FCI Nr 285

CHART HISZPAŃSKI (Galgo espańol, Spanish Greyhound)

Kraj pochodzenia: Hiszpania.

Data publikacji obowiązujacego wzorca: 26.05.1982

Przeznaczenie: Pies, który poluje na zające w odkrytym terenie, kierując się wzrokiem. Niegdyś używany był także do polowania na inną zwierzynę, np. króliki, lisy, a nawet dziki; niemniej główna użytkowość rasy polega na polowaniu na zające w odkrytym terenie.

Klasyfikacja FCI: Grupa 10 – Charty. Sekcja 3 – Charty krótkowłose. Nie podlega próbom pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Galgo espagnol znany już był przez Starożytnych Rzymian, dlatego przypuszcza się, że zawędrował na półwysep Iberyjski znacznie wcześniej. Jest potomkiem dawnych chartów azjatyckich, które przystosowały się do urozmaiconego, stepowych i równinnych terenów Hiszpanii. W XVI, XVII i XVIII wieku był w dużych ilościach wywożony do innych krajów, jak Irlandia i Anglia. Chart hiszpański jest jednym z potomków charta angielskiego i ma z nim nadal wiele cech wspólnych. Cechy te posłużyły później do pracy selekcyjnej i aklimatyzacyjnej. Wśród autorów klasycznych warto podkreślić dzieło arcybiskupa Hita, który mówi: „Ruszający zając jest natychmiast łowiony przez charta…”. Świadczy to też o dawnej funkcji tej rasy.

WYGLĄD OGÓLNY: Chart dobrego formatu, o długich liniach i długiej głowie, o zwartym kośćcu, głowie wąskiej i długiej, pojemnej klatce piersiowej, bardzo podkasanym brzuchu i bardzo długim ogonie. Kończyny tylne o prawidłowej postawie, muskularne. Włos krótki i delikatny lub twardy i pół- długi.

WAŻNE PROPORCJE: Budowa o długich liniach. Długość nieco większa od wysokości w kłębie. Preferowane są harmonijne i funkcjonalne proporcje, zarówno w statyce, jak i w ruchu.

ZACHOWANIE / CHARAKTER: Charakter poważny, zachowuje się z rezerwą. Niemniej podczas polowania daje dowód dużej energii i porywczości.

GŁOWA: Proporcjonalna do ciała, długa, sucha i nie limfatyczna. Stosunek czaszki do kufy jak 5 : 6 (długość czaszki 5, długość kufy 6). Linie czaszki i kufy rozbieżne. Widziane z góry czaszka i kufa powinny być długie, jednolite, bez przesadnych wypukłości. Kufa długa i wąska.

Mózgoczaszka:

Czaszka: Wąska, z profilu linie czaszki i kufy nieco rozbieżne. Szerokość czaszki nie powinna być większa do jej długości. Przez czaszkę biegnie dobrze zaznaczona w pierwszych 2/3 bruzda czołowa. Zatoki czołowe i grzebień potyliczny są zaledwie zaznaczone.

Stop: Łagodny, bardzo słabo zaznaczony.

Trzewioczaszka:

Wierzchołek nosa: Mały, wilgotny, śluzówka czarna.

Kufa: Długa, z profilu tworzy rozwartą linię z linią czaszki. Lekki garbonos. Grzbiet nosa wąski.

Wargi: Bardzo suche, warga górna dokładnie przykrywa wargę dolną. Spojenie warg niewidoczne. Cienkie, napięte, brzegi warg o ciemnych śluzówkach.

Szczęki/zęby: Zęby mocne, białe, zdrowe, zgryz nożycowy. Kły bardzo silnie rozwinięte, obecne wszystkie przedtrzonowce.

Oczy: Małe, ukośnie osadzone, kształtu migdałowego, najchętniej ciemne, koloru orzechowego. Spojrzenie spokojne, łagodne i z rezerwą.

Powieki: Skóra delikatna, brzegi powiek ciemne, bardzo ściśle przylegają do gałki ocznej.

Uszy: Szerokie u nasady, trójkątne, mięsiste w pierwszej 1/3, a delikatniejsze i cieńsze w stronę zaokrąglonego wierzchołka. Wysoko osadzone. Kiedy pies ma napiętą uwagę uszy mogą być w 1/3 stojące z załamanymi końcami, skierowanym na boki. W spoczynku noszone są w kształcie płatka róży, przylegające do czaszki. Lekko naciągnięte sięgają prawie do spojenia warg.

Podniebienie: W kolorze błon śluzowych, bardzo wyraźnie zaznaczone marszczki podniebienne.

SZYJA: Długa, na przekroju owalna, spłaszczona, smukła, mocna i giętka. Wąska w części bliższej czaszce, lekko rozszerza się w części tylnej. Górna linia szyi lekko wklęsła. Linia dolna prawie prosta z lekką wypukłością po środku.

TUŁÓW: Prostokątny, silny i gibki. Wyraża siłę, zręczność i wytrzymałość. Klatka piersiowa pojemna; brzuch mocno podkasany.

Linia górna: Grzbiet lekko wklęsły, lędźwie lekko wypukłe, bez gwałtownych załamań, nie kołysze się w ruchu. Daje wrażenie dużej elastyczności.

Kłąb: Słabo zaznaczony.

Grzbiet: Prosty, długi, wyrazisty.

Lędźwie: Długie, mocne, niezbyt szerokie, góra linia łukowata. Mięśnie zwarte i długie dają wrażenie elastyczności i siły. Wysokość w części środkowej lędźwi może przekraczać wysokość w kłębie.

Zad: Długi, mocny, nieco spadzisty. Nachylenie w stosunku do linii poziomej przekracza 450.

Klatka piersiowa: Mocna, ale niezbyt szeroka, głęboka ale nie sięga do łokcia, bardzo długa od rękojeści mostka po żebra rzekome. Rękojeść mostka zaznaczona.

Żebra: Płaskie z szerokimi przestrzeniami międzyżebrowymi. Powinny być dobrze widoczne i zaznaczone. Obwód klatki piersiowej jest nieco większy od wysokości w kłębie.

Brzuch i boki: Brzuch gwałtownie podkasany od końca mostka. Fałdy kolanowe krótkie i suche. Słabizny długie.

OGON: Mocny u nasady, nisko osadzony, stopniowo zwężający się ku końcowi, aż do cienkiego końca. Noszony prosto (między kończynami). Jest giętki i bardzo długi, sięga znacznie poniżej guza piętowego. W spoczynku zwisa z końcem sierpowato zakręconym, nieco nachylonym na bok. Pies może go także trzymać między nogami w ten sposób, że zakręcony koniec ogona prawie dotyka ziemi przednio od kończyn tylnych, jest to jedna z najbardziej typowych cech rasy.

KOŃCZYNY:

Kończyny przednie o idealnej postawie, szczupłe, proste i równoległe. Śródręcze krótkie i delikatne. Łapa zajęcza.

Łopatki: Suche, krótkie, ukośne. Łopatka powinna być wyraźnie krótsza niż ramię.

Ramię: Długie, dłuższe od łopatki, bardzo silnie umięśnione, łokcie swobodne, choć dobrze przylegają do tułowia.

Przedramiona: Bardzo długie, proste i równoległe. Wyraźnie widoczny kościec i dobrze zaznaczone ścięgna. Opuszki nadgarstkowe silnie rozwinięte.

Śródręcze: Lekko ukośne, szczupłe i krótkie.

Łapy przednie: Zajęcze, palce zwarte, dobrze wysklepione. Paliczki długie i mocne. Opuszki podeszwowe twarde i dobrze rozwinięte. Błona między palcami umiarkowanie rozwinięta. Pazury dobrze rozwinięte.

Kątowanie: Kąt łopatkowo-ramienny 110 stopni. Kąt stawu łokciowego 130 stopni.

Kończyny tylne: Mocne, kościec wyraźnie widoczny, muskularny, mięśnie długie, dobrze rozwinięte. Postawa idealna z prawidłowym ukątowaniem. Guzy piętowe dobrze widoczne, śródstopie krótkie i pionowe. Łapy zajęcze, o palcach wysoko wysklepionych. Kończyny tylne powinny sprawiać wrażenie dużej siły napędowej i zręczności.

Uda: Bardzo mocne, długie, muskularne i napięte. Kość udowa możliwie jak najbardziej zbliżona do pozycji pionowej. Widziane z tyłu na pierwszy rzut oka widoczna jest wyraźnie zaznaczona muskulatura. Szerokie, spłaszczone i silne, długość uda wynosi 3 długości podudzia.

Podudzie: Bardzo długie, o wyraźnym, szczupłym kośćcu. Umięśnione w części górnej, mniej umięśnione w części dolnej, z wyraźnie widocznymi żyłami i ścięgnami.

Staw skokowy: dobrze zaznaczony, wyraźnie widoczne ścięgno Achillesa, które musi bardzo mocno rozwinięte.

Śródstopie: Szczupłe, krótkie, pionowo ustawione.

Łapy tylne: Zajęcze, takie same jak przednie.

Kątowanie: Kąt miedniczno-udowy 110 stopni. Kąt stawu kolanowego 130 stopni. Kąt stawu skokowego przekracza 140 stopni.

CHODY: Typowe chody w naturze to galop. Kłus powinien być wydłużony, kończyny prowadzone nisko nad ziemią. Elastyczne i mocne. Nie ma tendencji do inochodu, ani do rzucania na boki

SKÓRA: W całości ściśle przylegająca do tułowia, mocna i elastyczna, koloru różowego. Śluzówki powinny być ciemne.

OKRYWA WŁOSOWA:

Włos: Zwarty bardzo cienki, krótki, gładki, porastający całą powierzchnię tułowia aż po przestrzenie międzypalcowe. Nieco dłuższy na tylnej części ud. Odmiana szorstkowłosa ma włos twardszy i dłuższy, ale cechy te mogą być zmienne, zawsze jednak równomiernie rozmieszczony na całości tułowia z tendencją do tworzenia brody i wąsów na kufie, oraz brwi i kosmyka na głowie.

Umaszczenie: Wszystkie maści są dopuszczalne. Za najbardziej typowe uważane są następujące maści, wymienione w kolejności preferencji:

  • Płowe i pręgowane mniej lub bardziej ciemno, dobrze pigmentowane.
  • Czarne.
  • Z łatami czarnymi, ciemnymi i jasnymi.
  • Kasztanowe.
  • Cynamonowe.
  • Żółte.
  • Czerwone.
  • Białe.
  • Z białymi znaczeniami i łaciate.

WIELKOŚĆ: Wysokość w kłębie: psy 62 do 70 cm suki 60 do 68 cm U osobników o idealnych proporcjach dopuszczalne jest przekroczenie limitu o 2 cm w górę.

WADY: Wszelkie rozbieżności z powyższym wzorcem powinny być uważane za wady powodujące obniżenie oceny w zależności od stopnia wyrażenia.

WADY LEKKIE:

  • Głowa nieco szeroka lub słabo rzeźbiona.
  • Profil kufy prosty, kufa spiczasta.
  • Wyraźnie widoczne skronie.
  • Brak jednego dowolnego przedtrzonowca.
  • Zgryz cęgowy.
  • Ogon nieco krótki, sięgający niewiele poza staw skokowy.
  • Blizny i skaleczenia w sezonie polowań.

WADY POWAŻNE:

  • Duża głowa.
  • Czaszka nadmiernie szeroka i spiczasta kufa.
  • Stop bardzo wyraźnie zaznaczony.
  • Równoległe osie czaszki i kufy.
  • Wyraźne fafle i podgardle.
  • Umiarkowany tyłozgryz.
  • Brak kłów nie spowodowany wypadkiem.
  • Oczy jasne, okrągłe, wydatne lub wyłupiaste.
  • Ektropium i entropium.
  • Uszy krótkie, stojące lub małe.
  • Szyja krótka, okrągła.
  • Linia grzbietu łęgowata.
  • Wysokość w lędźwiach mniejsza od wysokości w kłębie.
  • Zad krótki, okrągły lub mało skośny.
  • Niedostatecznie duży obwód klatki piersiowej.
  • Żebra beczkowate.
  • Boki krótkie.
  • Muskulatura bardzo okrągła, mało wydłużona.
  • Nieprawidłowe postawy kończyn.
  • Palce niewystarczająco zwarte.
  • Krowia postawa stawów skokowych.
  • Opuszki podeszwowe słabo.
  • Amputacje uszu i ogona.
  • Sylwetka ciężka, gruba, nie sprężysta.
  • Niezrównoważony charakter.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:

  • Brak typu.
  • Rozłupany nos.
  • Wyraźny przodozgryz lub tyłozgryz.
  • Linia górna bardzo szeroka, płaska, prosta.
  • Klatka piersiowa sięgająca daleko poniżej łokcia.
  • Wszelkie inne cechy typu wskazujące na krzyżówkę.
  • Albinizm.

UWAGA: Samce muszą mieć oba jądra normalnie wykształcone i całkowicie opuszczone do moszny.

© Załoga Chartykasa