Sarsa – Naucz mnie.mp3
 V grupa FCI

FCI 289/V.3  |  Islandia

Islandzki szpic pasterski jest jednym rodzimym psem Islandii. Pojawił się tam razem z wikingami i uważa się, że pochodzi w prostej linii od norweskiego buhunda. Pierwotnie były wykorzystywane głównie do ciągnięcia sań, ale także do polowań na dziką zwierzynę. Gdy tej zabrakło, zajął się stróżowaniem i zaganianiem bydła. Można powiedzieć, że trudny teren Islandii i warunki, jakie tam panują, uczyniły zeń psa wszechstronnego i niezbędnego w każdym gospodarstwie.

U psów tych wyróżnia się dwie odmiany: długowlosą i krótkowłosą. O ile przy krótkowłosej wersji pielęgnacja jest nieskomplikowana i ogranicza się do wyczesania psa raz w tygodniu, o tyle przy długowłosych trzeba się napracować i zadbać o sierść, by nie kołtuniła się i nie plątała.

© graphics8.nytimes.com

Są to psy odważne, zwinne, szczekające dużo podczas pracy, dlatego łatwiej odnaleźć go w stadzie owiec, w lesie czy w górach – z pewnością będzie go słychać. Szczeka dużo i głośno – na przebiegające obiekty, przechodzących ludzi. Trzymanie go w bloku może być więc uciążliwe. Bardzo dużym plusem jest jego tolerancyjność w stosunku do zwierząt – łatwo i szybko dogaduje się z innymi psami, zwierzętami, a w swej ojczyźnie był bardzo popularny wśród jeżdźców, więc powinien także odnaleźć się wśród koni.

Niestety w przypadku ludzi jest też bardzo przyjacielski i wszystkich gości wita entuzjastycznie, z miłością i, oczywiście, głośnym szczekaniem. Jest to radosny, przyjacielski i ciekawy świata pies. Jest bardzo łagodny i nadaje się na towarzysza dla dzieci, do których bardzo mocno się przywiązuje. Młodszych pilnuje, a dla starszych jest skrorym do zabaw i nieustraszonym kompanem wielogodzinnych wędrówek.

© fotocommunity.de

Świetnie odnajdzie się także jako towarzysz przebieżek i przejażdzek rowerowych. Jako bardzo aktywny, potrzebujący dużo ruchu i pracy pies, nie nadaje się do życia w mieście i samotnym spędzaniu całego dnia w mieszkaniu. Idealny byłby dom z ogródkiem, mieszkanie na obżerzach lasu, niealeko łąki. Gdzieś, gdzie jego potrzeby mogłyby zostać zaspokojone bez problemu.

Generalnie rasa zdrowa bardzo rzadko zdarzają się przypadki dysplazji stawu biodrowego. Jest pojętnym uczniem, który szybko i chętnie dostosowuje się do swojej rodziny. Jego wychowanie nie jest trudne, ale należy postępować z nim wyrozumiale, gdyż jest bardzo wrażliwy. Islandzki szpic pasterski ma niewielkie skłonności do polowania, ale jak przystało na psa pasterskiego, zawsze pozostanie w nim „odrobina” samodzielności.

© icelandicsheepdog.us

Nazwy: Islenskur fjárhundur, icelandic sheepdog, friaar dog, pies islandzki, Islandzki szpic pasterski, Iceland Dog, Islandhund, Icelandic Spitz,  Islandsk Farehond, Canis islandicus.
Przeznaczenie pierwotne: pies pasterski, stróżujący, myśliwski, do ciągnięcia sań.
Przeznaczenie obecne: do towarzystwa.
Długość życia: około 12-15 lat.
Wielkość i waga: 38-48 cm, 10-15 kg.
Umaszczenie:

Dopuszczalnych jest kilka kolorów, ale jeden kolor powinien zawsze przeważać. Kolorami przeważającymi są różne odcienie koloru podpalanego, wahające się od
kremowego do rudobrązowego, czekoladowy, szary, czarny.

© Załoga Chartykasa