Kat DeLuna – Calling yoy.mp3
 VI grupa FCI

FCI 295/VI.1  |  Wielka Brytania

Patrząc na harriera, ciężko nie dostrzec niesamowitego podobieństwa do angielskich foxhoundów, są jednak od nich mniejsze i drobniejsze. Z drugiej strony opisuje się je jako beagle na sterydach, bo wydają się ich większą wersją. W dosłownym tłumaczeniu nazwa harrier znaczy „błotniak”.

Charakterem harriery plasują się między foxhoundy, od których są bardziej wesołe i otwarte, ale nie aż tak bardzo jak beagle. Są wesołe, zabawne, mają słodkie usposobienie i doskonale dogadują się z dziećmi. Harriery były hodowane jako psy polujące w stadach, dlatego najlepiej czują się większej grupie psów, warto też pomyśleć o towarzystwie dla niego na co dzień. Jednakże w przypadku zabaw z innymi zwierzętami, zwłaszcza mniejszymi należy uważać i obserwować, aby nie doszło do tragedii.

 © dogbreedstandards.com

Harriery wymagają ruchu i zajęcia, są aktywne i lubią aktywnie spędzać czas, na spacerach zwiedzając teren i obwąchując wszystko. Potrzebują szkolenia i uwagi już samego początku. Należy pamiętać o ustalaniu hierarchii i pokazaniu już na początku, gdzie jest jego miejsce w ludzkim stadzie. Zdarzają się osobniki dominujące, dlatego musimy być ich liderem i przewodnikiem stada, aby nie weszły nam na głowę. W przypadku nie zapewnienia im ruchu, zajęcia i kontaktu z nami, często obserwuje się u nich lęk separacyjny, stają się destrukcyjne i nerwowe.

W pewnym momencie hodowla harrierów podzieliła się na dwa typy: hodowlany i pracujący. Oba typy są energiczne i aktywne, jednakże i typu pracującego obserwuje się wyższy poziom energii i potrzebują one więcej ćwiczeń. Poziom dominacji waha się w obrębie jednego miotu, także nigdy nie wiadomo, jak wiele dominujących psów przyjdzie na świat, być może tylko jeden będzie dominował nad całym miotem.

 © lotusdogz.deviantart.com

Harriery są psami stworzonymi do pracy, wytrzymałe, czujne i inteligentne. Nie są specjalnie szybkie, ale ich wytrzymałość była kluczem w polowaniu na szybkie zające, które równie szybko się męczyły. Obecnie należą do jednym z najrzadziej zarejestrowanych ras w USA, zostały wyparte przez inne, bardziej popularne gończe. Uwielbia przebywać wśród ludzi, ale lubi też samotność i mieszane ludzko-psie towarzystwo.

Problemem może być ich hałaśliwość, a także muszą mieć dobrze zabezpieczony teren, najlepiej z wysokim ogrodzeniem. Mogą przeskoczyć niższe ogrodzenie lub zrobić podkop, dlatego nie należy zapomnieć o specjalnym zabezpieczeniu podłoża – na przykład dyktą lub podmurować okolice płotu. Na spacerach nie powinniśmy spuszczać ich ze smyczy i cały czas mieć je na oku, gdyż mogą zniknąć z oczu w pogoni za jakimś małym zwierzątkiem.

 © vmfiske from flickr

W domu są stosunkowo nieaktywne, ale nie nadają się do życia w mieście i niewielkich mieszkaniach. jeśli mieszkamy na obrzeżach miasta, mając do dyspozycji las, łąkę, pola, możemy brać go pod uwagę. Nie nadają się na stróża, choć obszczekują każdą osobę przechodzącą obok domu, więc nie ominie nas informacja, że ktoś przyszedł. Jednakże często witają nawet nieznajomych jak starych znajomych. Nie poleca się ich także dla początkujących.

Nazwy: Harrier.
Przeznaczenie pierwotne: polowanie na zające i lisy.
Przeznaczenie obecne: polowanie, do towarzystwa.
Długośż życia: 10-12 lat
Wielkość i waga: 43-53 cm, 18-27 kg.
Umaszczenie: tricolor, rudo-białe, cytrynowo-białe, brązowo-białe.

 © Załoga Chartykasa