Budowa

Sucha budowa charakteryzuje się bardzo małą ilością tkanki podskórnej i przylegającą skórą. We wzorcach można się spotkać z tym określeniem w odniesieniu do głowy, szyi, ale także kończyn czy ogólnej budowy ciała. Wybitnie, niemalże skrajnie sucha budowa cechuje charty, ale także wiele ras o szorstkiej lub kudłatej sierści, które na pierwszy rzut oka wydają się potężniejsze niż są w rzeczywistości, na przykład sznaucer.

Psy takie są z reguły drobniejsze od innych, tej samej wielkości, ale innej budowie. Przeciwieństwem suchej budowy jest budowa limfatyczna z dużą ilością tkanki podskórnej oraz obfitą i luźną skórą. Widuje się ją głównie u potężnych molosów, ale także paru gończych, jak bloodhound czy basset hound.

Budowy atletyczna i masywna tyczą się głównie psów ras dużych, u których rozwinęły się na przestrzeni wieków. Znaleziono różnicę w składzie ciał obu grup, co prowadzi do odmiennych zapotrzebowań żywieniowych. Budowa masywna to mocna i ciężka budowa, więcej tkanki tłuszczowej, dobrze rozwinięta, szeroka klatka piersiowa, dobrze wysklepione żebra i szerokie oraz mocne kończyny. Do ras o takiej budowie zalicza się między innymi basset, berneński pies pasterski, bloodhound, mastiffy, bullmastiff, komondor, nowofundland, golden retriever, rottweiler czy bernardyn. Często psy masywne są także limfatyczne.

Z kolei budowa atletyczna to psy zarazem silne i smukłe, o niezbyt szerokiej, ale głębokiej i pojemnej klatce piersiowej. Psy te mają mocny kościec, a także długie, proste i mocne kończyny. Mówi się o nich także, że zużywają więcej energii, niż masywne psy, nawet w trakcie spoczynku. Zalicza się tutaj takie rasy, jak: wyżeł weimarski, setery, pointery, wilczarza irlandzkiego, greyhounda, doga niemieckiego, owczarka niemieckiego, dobermana, dalmatyczńyka czy boksera.

© Załoga Chartykasa