Historie ras

© deepbeat.com

Historia węgierskich chartów nie jest do końca znana, ale podejrzewa się, że przybyły wraz z plemieniem Madziarów, które w IX wieku osiadło na terytorium dzisiejszych Węgier. Rejony te były wówczas zamieszkałe głównie przez ludy celtyckie, także prawdopodobnie ich charty zostały użyte do krzyżował z agarami. Możliwe także, że w trakcie wędrówek Madziarów, zostały one skrzyżowane z miejscowymi psami, między innymi z chartami arabskimi, psami Turków, a także wywodzącymi się z półwyspu Azji Mniejszej.

Początkowo charty były używane wyłącznie do polowań. Większość populacji zostawała w rękach szlacheckich i towarzyszyła im w polowaniach na sarny, jelenie oraz wilki. Z kolei chłopi używali je w celach kłusowniczych. Bardzo prawdopodobne jest, że ówczesne charty węgierskie były mniejsze niż te, które znamy dziś.

© royancanin.eng

Sytuacja skomplikowała się na początku XIX wieku, kiedy osadnictwo rozwijało się coraz bardziej, a przydatność chartów jako psów myśliwskich spadała z każdym dniem. Zaczęto je wzmacniać poprzez krzyżówki z greyhoundami, ale to tylko spowodowało uzyskanie ciężkiego typu charta, który kompletnie sobie nie radził na wyścigach, a co za tym idzie zanikła nie tylko dawna użytkowość charta, ale zaczęła także zmniejszać się ich ilość.

Do dnia dzisiejszego agary są większe i cięższe nić większość chartów. Pierwsza poważna hodowla chartów węgierskich powstała dopiero w 1838 roku, jednakże mniej niż sto lat później ich liczebność spadła prawie do zera przez wojny. Jej rekonstrukcja była długa i żmudna i nigdy też nie odzyskały dawnego blasku. Nawet dziś nie jest to szczególnie popularna rasa, nawet w kraju swego pochodzenia. Oficjalnie została uznana w 1971 roku, ale od tamtego czasu niewiele się zmieniło. Charty te ciężko spotkać nawet na wystawach, a w wielu krajach jest to rasa unikatowa, jeśli nie wręcz nieznana.

© Załoga Chartykasa