Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.

FCI-Standard N° 292 / 02. 08. 2012/
DOG ARGENTYŃSKI
DOGO ARGENTINO
POCHODZENIE: Argentyna.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 10.11.2011.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies do polowania na grubą zwierzynę.
KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery molosy i szwajcarskie psy do bydła. Sekcja 2.1 Molosy typu mastyfa. Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Rasa ta pochodzi z prowincji Cordoba w centralnej Argentynie. Jej twórcą był dr Antonio Nores Martinez, ceniony chirurg (1907-1956). Do utworzenia nowej rasy posłużył się on dawnym „bojowym psem z Cordoby”, rasą znaną z siły i wytrzymałości, powstała z kojarzeń buldogów i bulterierów. Doktor Martinez wybierał spośród nich osobniki o białej maści, nożycowym zgryzie, ciężkich głowach i długich kufach. Psy te kojarzone były z buldogami, dogami niemieckimi mastyfami pirenejskimi, bulterierami, bokserami, dogami de Bordeaux i wilczarzami irlandzkimi. Każde takie kojarzenie dawało początek odrębnej rodzinie. W rodzinach tych dokonywano selekcji tak, że w roku 1947 rasa była już ustabilizowana pod względem wyglądu i genotypu. Wtedy też powstał jej wzorzec, przedstawiony na zebraniu Stowarzyszenia Myśliwych w Buenos Aires. Siła, wytrzymałość, węch i dowaga czynią z dogów argentyńskich najlepsze psy do polowania w sforze na dziki, pekari a także pumy i inne drapieżniki, zagrażające zwierzętom domowym, hodowanym na rozległym i zróżnicowanym obszarze Argentyny. Takie też było założenie doktora Antonio Noresa. W roku 1964 rasa została uznana przez Federacion Cinologicia Argentina i Sociedad Rural Argentina, które otworzyły dla niej księgi wstępne. Uznanie przez FCI miało miejsce w roku 1973. Było to możliwe dzięki ogromnej pracy, pasji i wysiłkom doktora Augustina Nores Martinez, brata twórcy rasy i instytucjonalnemu wsparciu FCA i Klubu hodowców rasy.
WRAŻENIE OGÓLNE: Pies atletycznej budowy, mezomorficzny, normalnie i harmonijne zbudowany, dobrze umięśniony i ruchliwy, daje wrażenie siły, energii i mocy, z którym kontrastuje przyjazny i łagodny wyraz. Maść jednolicie biała, z co najwyżej pojedynczą, ciemną plamką na głowie.

WAŻNE PROPORCJE: Głowa typu mezocefalicznego, tzn. mózgoczaszka i kufa są jednakowej długości. Wysokość w kłębie jest nieco większa od wysokości w zadzie.  Głębokość klatki piersiowe powinna stanowić co najmniej 50% wysokości w kłębie Długość tułowia jest maximum o 10% większa od wysokości w kłębie.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Pies cichy, nigdy nie szczeka, gdy goni za zwierzyną ma doskonały węch i spryt. Jest wylewny, zwinny, mocny, krzepki i nadzwyczaj odważny. Nigdy nie może być agresywny wobec ludzi, na tę cechę zwracać trzeba dużą uwagę. Właściciela obdarza bezwarunkowa i nieograniczoną miłością.

GŁOWA: Typu mezocefalicznego, wygląda na mocną i silną, linie
profilu zbieżne.
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Krótka, wysklepiona w płaszczyźnie strzałkowej i poprzecznej. Co spowodowane jest dobrze rozwiniętymi mięśniami żwaczami i mięśniami szyi.
Guz potyliczny: Niewidoczny, całkowicie zakryty przez mocno rozwinięte mięsnie szyi.
Stop: Wyraźny, ale nie przesadnie głęboki ani ostro zaznaczony.

TRZEWIOCZASZKA: Tej samej długości, co mózgoczaszka.
Nos: Mocna, czarna pigmentacjia, otwarte nozdrza.
Kufa: Mocna, jej długość jest równa długości mózgoczaszki. Profil wklęsły.
Wargi: Przylegające, o luźnych kącikach, nigdy nie obwisłe, czarna pigmentacja.
Uzębienie: Szczęki mocne i dobrze dopasowane, niedopuszczalny przodozgryz ani tyło zgryz. Zęby duże, zdrowe, mocno i równo osadzone w dziąsłach, bez kamienia nazębnego. Pożądane kompletne
uzębienie. Zgryz nożycowy, dopuszczalny cęgowy.
Policzki: Duże, wyraźne, pokryte grubą skórą bez fałd.
Oczy: ciemne lub orzechowe, powieki pożądane czarne. Średniej wielkości, kształtu migdała, raczej frontalnie i szeroko. Wyraz bystry i ożywiony, ale jednocześnie stanowczy.
Uszy: Osadzone wysoko i równolegle, daleko od siebie, co spowodowane jest szerokością czaszki. Ze względu na użytkowość psa powinny być przycięte na długość nie więcej niż 50% naturalnej, stojące i trójkątne. Jeśli nie są przycięte, powinny być średniej długości, szerokie, grube, płaskie i zaokrąglone na końcach. Porośnięte gładką sierścią, nieco krótszą od tej na pozostałych partiach ciała; niewielkie plamki koloru na uszach nie powinny być uznawane za wadę. W spokoju obwisłe, zakrywają tylną część policzków. Przy pobudzeniu mogą być półstojące.
SZYJA: Gruba, mocna, wysklepiona łukowato. Skóra na spodniej stronie gruba, tworzy niewielkie fałdy, ale nie podgardle. Jej elastyczność spowodowana jest znaczna ilością luźnej tkanki łącznej.

TUŁÓW: Prostokątny; długość tułowia (od stawu barkowego do guza siedzeniowego) może być o 10% większa od wysokości w kłębie.
Linia górna: Z wysokim kłębem, łagodnie opadająca ku tyłowi, oglądana z boku w żadnym miejscu nie jest zapadnięta. Wzdłuż kręgosłupa widoczna jest bruzda pomiędzy silnie rozwiniętymi mięśniami grzbietu.
Kłąb: Szeroki, wysoki, wyraźny.
Grzbiet: Szeroki i mocny, lekko opadający.
Lędźwie: Krótkie, szerokie, mocno umięśnione.
Zad: Krótki i szeroki, lekko opadający.
Klatka piersiowa: Szeroka i głęboka. Oglądana z przodu i z boku spodnią krawędzią sięga łokcia. Pojemna klatka o długich i umiarkowanie wysklepionych żebrach zapewnia dobrą wydolność oddechową.
Brzuch: Lekko podciągnięty w stosunku do klatki piersiowej, ale w żadnym razie charci. Mocno napięte mięśnie brzucha i słabizny.
OGON: Długi, ale nie sięga dalej, niż do stawu skokowego. W spokoju zwisa swobodnie, przy pobudzeniu łukowato wzniesiony powyżej grzbietu.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE
Wygląd ogólny: proste, pionowe, palce krótkie i zwarte.
Łopatki : Bardzo mocne, o wyraźnym umięśnieniu, ale nie przeładowane. Ustawione skośnie.
Ramię: Tej samej długości, co łopatka, skośne.
Łokcie: Krzepkie, pokryte skóra grubsza i elastyczną, bez fałd czy zmarszczek, przylegające do klatki piersiowej.
Przedramię: Tak samo długie, jak ramię, prostopadłe do podłoża, proste, o mocnym kośćcu i mięśniach.
Nadgarstek: Szeroki, nie wystający poza linie przedramienia, bez zniekształceń kości czy fałd skóry.
Śródręcze: Trochę płaskie, lekko, ale nieprzesadnie nachylone względem podłoża.
Łapa: O krótkich i zwartych palcach. Opuszki grube, twarde, pożądane czarne.

KOŃCZYNY TYLNE:
Wygląd ogólny: Dobrze umięśnione, krótkie śródstopie i zwarta łapa bez wilczych pazurów. Umiarkowanie kątowane.
Udo: Długość proporcjonalna do całość, mocne, z dobrze rozwiniętymi i widocznymi mięśniami.
Kolano: Dobrze kątowane.
Podudzie: Nieco krótsze od uda i równie dobrze umięśnione.
Staw skokowy i śródstopie: Ta część kończyny jest krótka i mocna, co zapewnia mocny napęd kończyn tylnych. Staw skokowy mocny, z wyraźną piętą. Śródstopie krzepkie, niemal cylindryczne, pionowe w stosunku do podłoża, bez wilczych pazurów.
Łapa: Podobna do przedniej, tylko trochę mniejsza i dłuższa.
CHODY: Ruch żwawy i zdecydowany, wyraźnie ożywiony, gdy pies jest czymś zainteresowany; wtedy staje sie bardziej naprężony i reaguje bardzo szybko, co jest typowe dla rasy. Stęp spokojny, kłus wyciągnięty, z dobrym wykrokiem i mocnym napędem, który dają kończyny tylne. Galop niezwykle dynamiczny i ukazujący całą energię. W każdym tempie ruch harmonijny, odpowiadający mocnej budowie psa. Inochód niedopuszczalny; stanowi poważną wadę.

SKÓRA: Zwarta, gruba i elastyczna. Połączona z ciałem warstwą luźniejszej tkanki podskórnej, dzięki czemu swobodnie przesuwa się, nie tworząc jednak fałd nigdzie poza szyją. Preferowane są psy o czarnej pigmentacji powiek i warg. Czarna pigmentacja skóry nie jest wadą.

SZATA
SIERŚĆ: Jednolita, gładka, średniej długości (1.5 – 2 cm). W zależności od lokalnych warunków klimatycznych ma różna gęstość i grubość.
MAŚĆ: Jednolicie biała, dopuszczalne jedynie pojedyncze czarne lub ciemne znaczenie na głowie, uchu lub wokół oka, ale nie może ono zajmować więcej, jak 10% powierzchni głowy. W przypadku oceniania dwóch psów jednakowej klasy pierwszeństwo należy się temu, który jest bardziej biały.
WIELKOŚĆ: Wysokość w kłębie: Psy : 60 do 68 cm. Suki: 60 do 65 cm. Idealna wysokość: Psy: 64-65 cm Suki: 62-64 cm. Przybliżona waga: Psy: 40-45 kg Suki: 40-43 kg

WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
WADY DUŻE:

  • Słaby kościec i umięśnienie.
  • Niekopletna pigmentacja nosa u dorosłego osobnika.
  • Małe, zniszczone lub uszkodzone zęby.
  • Entropion, ektropion.
  • Zbyt jasne, okrągłe lub wypukłe oko.
  • Klatka piersiowa beczkowata.
  • Płaskie żebra, klatka piersiowa wąska dołem.
  • Klatka piersiowa niesięgająca łokcia.
  • Strome kątowanie kończyn.
  • Zad wyższy od kłębu.
  • Waga poniżej wzorcowej, nieodpowiadająca wielkości.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:

  • Agresja lub lękliwość.
  • Wyraźne wady budowy lub zaburzenia charakteru.
  • Nos bez pigmentacji u psów w wieku powyżej 2 lat.
  • Nos czekoladowy.
  • Obwisłe wargi.
  • Przodozgryz lub tyłozgryz.
  • Niebieskie oczy, oczy różnobarwne.
  • Głuchota.
  • Długa sierść.
  • Łaty na tułowiu.
  • Więcej niż jedna łata na głowie.
  • Wysokość poniżej lub powyżej wzorcowej.
  • Brak typu rasy.
  • Nieodpowiedni wyraz płci.

UWAGA: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

 © Załoga Chartykasa