Dzikie psowate

Kojot jest gatunkiem psowatych występującym na obszarze całej Ameryki Północnej. Wyglądem klasyfikuje się pomiędzy wilkiem, a szakalem, jednocześnie mając w sobie coś z lisa. Obecnie wyróżnia się około 19 podgatunków kojota, rozmieszczonych od Alaski aż po Meksyk. Ameryka Północna to jedyne miejsce na świecie, gdzie kojoty występują naturalnie, w każdym innym miejscu zostały sztucznie wprowadzone do środowiska.

 © arkive.com

Są one niewielkimi psowatymi o grubej i szorstkiej sierści. Kojot spotkany w Meksyku będzie miał zupełnie inne umaszczenie niż ten spotkany na Alasce, bowiem ich umaszczenie zależy od szerokości geograficznej. Waha się ona od szarożółtej aż po ciemnobrązową z czarnymi elementami. Te mieszkające na górzystych terenach z reguły mają ciemne ubarwienie, gdy te zamieszkujące pustynię z reguły są umaszczone na jasny brąz. Gardło i brzuch na ogół są jaśniejsze, z kolei na grzbiecie i łopatkach ciemniejsze na kształt krzyża, co upodabnia je do wilka. Długi, puszysty ogon to cecha, która z kolei pokazuje jego powiązania z lisem, choć końcówka jest czarna.

Kojot jest zwierzęciem bardzo szybko przystosowującym się do nowych warunków życia, dlatego bardzo często można je spotkać a amerykańskich miasteczkach. Bez obaw buszują w śmietnikach i przemykają nocami między domami, a dzieje się tak dlatego, że ich naturalne środowisko cały czas się zmniejsza. Zwierzęta te preferują raczej otwarte, zakrzewione obszary niż gęste lasy, ale spotkać je można zarówno na terenach górzystych, jak i pustynnych.

 © weknowyourdreamz.co

Są one bardzo wytrzymałe i choć wiele osób o tym nie, są doskonałymi pływakami. Mogą pływać godzinami, pokonując w ten sposób wiele kilometrów i podobnie jest z bieganiem – w ciągu kilku dni są w stanie przebiec dystans sześciuset kilometrów. Kojot jest najszybszym biegaczem wśród psowatych, potrafi on osiągnąć prędkość 65 km/h. Potrafi także skakać na odległość pięciu metrów.

Dieta kojota jest bardzo różnorodna. Zjedzą praktycznie wszystko: małe ssaki, jak susły, czy króliki, ptaki, żaby, żółwie, owady, a także owady. Niekiedy zaatakują większą zwierzynę jak jelenie. Zazwyczaj polują w parach, zaś watahy kojotów składają się z około 6 osobników.

Rozmnażają się raz do roku na wiosnę. Samica najczęściej wygrzebuje nowe legowisko lub poszerza norę innego ssaka, aby przygotować sobie miejsce do urodzenia młodych. Potrafią one wykopywać samodzielnie nory, jednakże najczęściej wykorzystują te opuszczone. Często wykorzystują także naturalne schronienia, jak jamy czy jaskinie. Ich ciąża trwa średnio sześćdziesiąt dni, rodzi się średnio sześć młodych, jednakże w miocie może przyjść na świat od jednego do aż dziewiętnastu młodych!

 © gpwmi.u

Są zwierzętami terytorialnymi, bronią swego obszaru przed obcymi osobnikami. Swój teren oznaczają z reguły moczem i kałem. Choć jest to typowe zachowanie dla psowatych, kojoty są znacznie bardziej wyczulone na tym punkcie. Cechują się neofobią, czyli wrodzoną obawą przed innymi gatunkami zwierząt, dlatego bardzo mocno bronią swojego terytorium.

Pozostałe dane:

  • Nazwy: Kojot, Coyote, Kojot preriowy, Kujot, wilk preriowy, Canis latrans.
  • Wielkość: Długość bez ogona 70-100 cm, długość ogona 40 cm, wysokość w kłębie do 50 cm.
  • Masa ciała: samce około 18 kg, samice około 13 kg.
  • Małe kojoty opuszczają norę w trzy tygodnie po urodzeniu. W wieku dziewięciu miesięcy są samodzielnymi osobnikami. Dojrzałość płciową uzyskują w wieku dwóch lat.
  • Szczyt aktywności głosowej kojota przypada na godziny poranne, wieczorne i nocne. Swój koncert kojot zaczyna od szczekania i skowytu, przechodząc w słynne przeciągłe wycie i kończąc oderwanym, pojedynczym dźwiękiem. Wokalizacja służy również utrzymaniu kontaktu z otoczeniem i innymi kojotami.
  • Kojot bardzo często występuje w kulturze Indiańskiej.

 © Załoga Chartykasa