Ellie Goulding – Beating hearts.mp3
VI grupa FCI

FCI 66/VI.1  |  Francja

Gończy bretoński jest bardzo starą rasą psów, pierwsze wzmianki o nich pochodzą z XV stulecia. Wiadomo, że psy cieszyły się dużym zainteresowaniem wśród francuskich magnatów; nawet córka Ludwika XI, Anna de Beaujeu, utrzymywała na dworze własną sforę gończych. Kronikarze odnotowują, że bretońskie wspaniale radziły sobie w czasie polowań na wilki i większą zwierzynę leśną.

© sannas.deviantart.com

Do XVIII wieku liczebność populacji pozostawała na stałym poziomie. XIX stulecie przyniosło jednak spore zmiany; zainteresowanie szlachty polowaniami nieco zelżało, a wysoko wyspecjalizowane psy myśliwskie okazały się zbędne. Przyszłość rasy stanęła pod znakiem zapytania. Sytuacja okazała się na tyle tragiczna, że w 1928 roku gończe bretońskie uzyskały status rasy wymarłej. Na szczęście, na skutek zręcznych działań miłośników gończych i hodowców, udało się zrekonstruować rasę.

Gończe te są odważne, szybkie i wytrzymałe, mają też doskonały węch, który dobrze sprawdza się na polowaniach. Są mądre, zdolne i szybko się uczą, co więcej robią to chętnie. Nigdy nie powinny być bojaźliwe, ani agresywne, jeśli tak się stało, znaczy, że zrobiliśmy coś źle. Są z natury nieufne, zachowują dystans do obcych i mija dłuższa chwila, zanim kogoś zaakceptują.

© fotocommunity.de

Psy te akceptują dzieci, ale nie są typowymi pieszczochami i ich kontakty z dziećmi powinny się odbywać pod naszym okiem. Nie jest to pies miejski, nigdy nie odnajdzie się zamknięty między betonowymi blokami. Uwielbia zwiedzać nowe tereny, na spacerze zawsze zapuści się w krzaki podążając za nowym tropem. Nie znosi rutyny i powtarzalności, dlatego długie siedzenie samemu i krótki spacer wokół bloku nie są dla niego.

Potrzebują dużej ilości aktywności fizycznej i stymulacji psychoruchowej. Długie spacery, zabawy, a także aktywności związane z przeznaczeniem rasy są jak najbardziej wskazane. Dobrze, jeśli wyprowadzamy je na znanym terenie, gdzie wiemy, iż nie ma w pobliżu dzikiej zwierzyny bądź królików, za którymi pies może pobiec i zniknąć nam z oczu.

Są to dość uparte, niezależne i trudne do ułożenia, potrzebują więc konsekwentnego i pewnego siebie właściciela. Nie obejdzie bez podstawowego szkolenia z zakresu posłuszeństwa. Są łatwe w pielęgnacji, wystarczy okazjonalnie przeczesać sierść.

© omlet.co.uk

Nazwy: Griffon Fauve de Bretagne, Płowy gryfon bretoński, Tawny Brittany Griffon, Szorstkowłosy gończy bretoński, gończy bretoński.
Przeznaczenie pierwotne: polowanie na wilki i większą zwierzynę
Przeznaczenie obecne: polowanie, do towarzystwa.
Długość życia: 12-14 lat.
Wielkość i waga: 51-56 cm, 22 kg.
Umaszczenie: od płowego do rudobrązowego.

© Załoga Chartykasa