Adam Lambert – The Original High.mp3
VI grupa FCI

FCI 241/VI.1  |  Węgry

Gończy siedmiogrodzki jest jedną z tych ras, o których próżno szukać informacji, a jeszcze ciężej je zobaczyć, gdyż nawet węgierskie źródła opisują je w sposób lakoniczny lub nie wspominają o nich w ogóle. O tym, jak dziś wyglądają te gończe zdecydowała izolacja geograficzna. Na początku istniały dwie odmiany: większa o czarno-podpalanej maści oraz mniejsza o maści czerwono-podpalanej. Dziś spotkać można tylko większą odmianę, mniejsza wyginęła.

 © royal-canin.ca

Nazwa kopó oraz podobizna psów gończych w Siedmiogrodzie pojawiły się po raz pierwszy w XIII wieku. Ze względu na złą sławę Transylwanii – Drakula i wampiry trudno się dziwić, że literatura milczała na temat tych gończych przez bardzo długi czas. Do czasu wojen były hodowane licznie i chętnie, jednakże po II wojnie światowej został tylko jeden hodowca, którego psy stałą się podstawą do hodowli i ustalenia wzorca. Obecnie jest to raczej rasa unikatowa, jej rola jako myśliwego także stopniowo zanika.

Gończe węgierskie, w przeciwieństwie do większości myśliwskich psów pracują w parach lub niewielkich sforach. Korzystają zarówno z dolnego, jak o górnego wiatru i są psami czysto pracującymi, przez co bardzo ciężko jest je spotkać na wystawach. Ze względu na ciężkie węgierskie warunki, psy te są bardzo wytrzymałe i odporne na ciężkie warunki. Potrafią polować godzinami bez przerwy i przez cały czas wiedzą, gdzie znajduje się ich pan.

 © erdelyikopo.net

Są bardzo samodzielne, same podejmują decyzje. Nie są zbyt cięte, bardziej zrównoważone. W trakcie polowania w charakterystyczny sposób oznajmiają, że znalazły zwierza i czy jeszcze go gonią, czy już osaczyły. Łatwo i chętnie się uczą, mogą też być trzymane w mieszkaniu, jeśli zapewni im się dostateczną ilość ruchu. Wybiegane w domu są wręcz leniwe i bardzo spokojne, bardzo podobne do gończych polskich, zarówno pod względem charaktery, jak i wyglądu.

Nazwy: Gończy siedmiogrodzki, gończy węgierski, Hungarian hound, Transylvanian scenthound, Erdélyi Kopó, gończy z Transylwanii, Braco húngaro, Copoi ardelenesc, Transylvanian Bloodhound, Cazador húngaro, Sabueso de Transilvania.
Przeznaczenie pierwotne: polowanie na wilki, dziki, jelenie, lisy i zające.
Przeznaczenie obecne: polowanie na dziki, do towarzystwa.
Długość życia: około 12 lat.
Wielkość i waga: 55 cm, 25-35 kg.
Umaszczenie: czarne podpalane, dopuszczalne białe znaczenia na głowie, szyi, piersi, łapach, biały koniec ogona.

 © Załoga Chartykasa