Carly Rae Jepsen – Your Type.mp3
 Historie ras

© opsach.pl

Małe psy gończe zyskały popularność po rewolucji francuskiej, kiedy łowy i polowania stały się dostępne dla zwykłych ludzi. Szlacheckie rody, organizujące ogromne polowania na parędziesiąt konnych jeźdźców i setki psów hodowali najczęściej wielkie psy gończe, w typie foxhounda lub gończych francuskich. Małymi psami zwyczajni gardzono, za to idealnie nadawały się jako psy do polowań pieszych, bez towarzystwa koni, często będąc jedynym psem. W tamtych czasach istniało wiele lokalnych odmian krótkonożnych gończych wywodzących się właśnie z Bretanii i wyróżniały się jednolicie rudym umaszczeniem, charakterystycznym dla gończych z tego rejonu. O tych cechach pisał już w XVI wieku Jacques du Fouilloux.

Jednakże przez bardzo długi okres, bo jeszcze w 1890 roku pisano o bassetach, że nie są one rasą, a jedynie typem użytkowym. Były bardzo różnorodne – miały różne umaszczenie i sierść, zarówno krótką, jak i długą, której się u psów gończych dziś w ogóle nie spotyka. W Bretanii w drugiej połowie XIX wieku najbardziej znana sfora płowych bassetów należała do hrabiego Boldesmes i to właśnie ona dała początek współczesnej rasie, do której uznania w największym stopniu przyczynił się w pierwszych latach XX wieku Marcel Pambrun.. Jak wiele innych ras, ich populacja mocno spadła w okresie wojen, ale odratowano je poprzez krzyżowanie najprawdopodobniej z bassetami wandejskimi oraz jamnikami, jednakże wersja ta nie znajduje potwierdzenia,

We Francji obecnie psy te cieszą się sporą popularnością, pierwszy klub rasy powstał tam w 1949 roku. Jednakże poza Francją są bardzo nieliczne i mało znane. W Polsce jak dotąd nie ma ani jednego psa tej rasy. FCI oficjalnie uznało bassety bretońskie w 1963 roku.

© Załoga Chartykasa