Dzikie psowate

Szakale dzielimy na trzy rodzaje: czaprakowy, złocisty i pręgowany, które poza umaszczeniem i zasięgiem występowania praktycznie się od siebie nie różnią. Szakal pręgowany (Canis adustus) jest psowatym zamieszkującym tereny Zachodniej Afryki, głównie Demokratyczną Republikę Konga, Somalii, Etiopii, Mozambiku oraz terenu Afryki Południowej. Można go spotkać zarówno na sawannach, jak i w górach na wysokości ponad 2700 metrów nad poziomem morza. Podobnie jak lisy, szakale można bardzo często spotkać w pobliżu ludzi, w centrum miasta. Szakal złocisty (Canis aureus) jest największą odmianą szakala i jedyną spotykaną także poza Afryką. Można go spotkać w południowowschodniej Europie, środkowym Wschodzie, także zachodniej i południowej Azji. Szakal czaprakowy (Canis mesomelas) jest najstarszą i nabardziej agresywną odmianą szkala. Występuje on w południowej Afryce oraz wschodnim wybrzeży Kenii, Somalii oraz Etiopii.

© travelthemes.in

Są to niewielkie drapieżniki, wyglądem przypominające psa. Są dosyć szybkie, przez krótki okres czasu są w stanie biec z prędkością nawet do 50km/h. Jest to jednakże najmniej agresywna ze wszystkich odmian szakali i raktycznie nigdy nie polują na duzą zwierzynę. Zdarza się, że polują na małe ssaki, ptaki, gazy i płazy, częściej jednak żywią się zdobytą padliną, nie pogardzą także pokarmem roślinnym – głównie owocami i trawą.

Szakal jest gatunkiem łączącym się na całe życie. Najczęściej można spotkać pary, rzadko kiedy łączą się w niewielke grupki, nigdy w stada. Zaciekle bronią swojego terytorium, zarówno samiec, jak i samica. Ciąża u szakalów trwa tyle samo, co u wszystkich psowatych – średnio 60 dni, po tym czasie na świat przychodzi w miocie od dwóch do siedmiu szczeniąt. Są one żywione mlekiem matki przez okres 8-10 tygodniu, po czym zaczynają dostawać stały pokarm. Przez pierwsze tygodnie życia są schowane głęboko w zaroślach i pilnowane przez matkę, aby przypadkiem nie zostały wypatrzone przez drapieżniki.

© arkive.org

W rodzinie szakali opiekę nad młodymi sprawują zarówno rodzice, jak i starsze rodzeństwo. Pierwsze czternaście tygodni jest krytyczne dla życia szczeniaka, gdyż właśnie wtedy ich śmiertelność jest największa. W wieku 3 miesięcy szczeniaki zaczynają powoli opuszczać kryjówkę i poznawać jej okolice. Pierwsze polowanie przeżywają w wieku około pół roku, jednakże cały czas pozostają pod opieką rodzicę, są przez nich także dokarmiane.

Szakal jest zwierzęciem bardzo głośnym – ze swoją rodziną porozumiewa się za pomocą wrzasku, krzyku i ujadania. Znajdując martwego osobnika wydają z siebie dźwięk, który często jest opisywany jako syreni śpiew.

© arkive.org

  • Nazwy: szakal pręgowany, side-striped jackal, Canis adustus. Szakal złocisty, Canis aurerus, golden jackal. Szakal czaprakowy, black-backed jackal, Canis mesomelas.
  • Wielkość i waga:  szakal pręgowany: długość ciała 70-80 cm + 35-50 cm ogona, wysokość w kłebie 35-50 cm. Masa ciała waha się w granicach 6-13 kg. Samce zawsze są większe i cięższe. Szakal złocisty: długość ciała 60-106 cm, ogona 20-30 cm, wielkość w kłębie 44-55 cm, waga 7-11 kg. Szakal pręgowany: długośc ciała 60-90 cm, długość ogona 26-40 cm, wielkość w kłębie 30-48 cm, waga 7-14 kg.
  • Umaszczenie: Szakal pręgowany: grzbiet bladoszary, od nasady przednich kończyn do nasady ogona ciągną się ciemnobrązowe pasy, oddzielone od grzbietu białym obrzeżeniem. Gardło, brzuch i koniec ogona białe. Szakal złocisty: bardzo ruda szara, zimą jest ciemniejszy niż latem. Pod oczam i na policzkach białe paski. Ogon zakończony czarną plamą. Szakal czaprakowy wyróżnia się czarnym zabarwieniem grzbietu, przypominającym siodło. Reszta ciała jest ruda.
  • Dojrzałość płciową uzyskują w wieku 1 roku dla samic i dwóch lat dla samców.
  • Szakale w niewoli żyją od dziesięciu do swunastu lat.
  • Prowadzą nocny tryb życia, wyjątkiem jest szakal złocisty.

© Załoga Chartykasa