Dzikie psowate

Wilk falklandzki, systemowo Dusicyon australis był jedynym przedstawicielem rodziny Dusicyon. Zostały wytępione przez angielskich kolonistów w latach siedemdziesiątych XIX wieku. Chociaż jeszcze na początku tego samego wieku ich populacja utrzymywała się na w miarę stabilnym poziomie, szacuje się, że ostatni osobnik został zabity w 1876 roku. Co prawda odratowano kilku osobników i początkowo hodowano je w londyńskim ogrodzie zoologicznym, jednakże nie przyniosło to oczekiwanych skutków i nie udało się odratować gatunku.

© arkive.com

Gatunek ten został odkryty po raz pierwszy w 1690 roku i występował tylko i wyłącznie na wyspach falklandzkich. Do dziś zachowano ledwie 10 okazów muzealnych. Początkowo myślano, że na wyspach wilki zjawiły się wraz z pierwszymi ludźmi, jednakże teorię te obalono. Ustalono, że gatunek ten wyodrębnił się przeszło 50 000 lat przed pojawieniem się pierwszych osadników na Falklandach.

Wyglądem znajdował się pomiędzy wilkiem, a lisem, łącząc w sobie cechy obu tych gatunków, mając w sobie też coś z kojota. Jego długość wynosiła około 90 cm (w tym 30 cm ogona), co było bliżej kojota, niż innych gatunków. Do wilka upodobniały go długie nogi, spadzisty grzbiet i charakterystyczne umaszczenie, z kolei długo ogon zakończony białą kitą przywodził na myśl lisy. Dominującą barwą sierści była maść brązowo-czerwone lub żółto-brązowa. Włosy zewnętrzne były czarno nakrapiane.

© psy-pies.com

Zwierzęta te żyły głównie na piaszczystych wybrzeżach wysp, żywiąc się głównie ptakami zamieszkującymi plaże.  Z opisów historycznych wynika, że były bardzo łagodne i ufne, nie bały się ludzi i może to być przyczyną ich wyginięcia.

© Załoga Chartykasa