V grupa FCI

FCI 205/V.5  |  Chiny

Chow chowy są psami pochodzenia mongolskiego i w starożytności uchodziły za przeciwnika złych duchów oraz strzegły świątynie przed ich złym wpływem. Choć są znane od przeszło 3000 lat, zostały opisane dopiero w 1903 roku rzez Amerykański Kennel Club. Wykorzystywano je do polowań na wilki, ze względu na ich odporność i wytrzymałość, a także jako psy pociągowe w górach Tybetu. Obecnie wyróżnia się chow chowy długowłose i krótkowłose. Choć te drugie istnieją tyle samo, a może i nawet dłużej i mają taką samą historię, nie są kojarzone. Najczęściej widuje się je w Rosji i Stanach Zjednoczonych, gdzie są bardzo znane i popularne.

Bardzo charakterystyczną cechą jest język chow chowa, przez niektórych określany jako jagodowy, przez innych jako niebiesko czarny. Miało to świadczyć o smakowitości tego psa i faktycznie, nazwa „chow chow” oznacza „smaczny kąsek”. W Chinach chow chowy stanowią przysmak i choć dla nas wydaje się to barbarzyńskie, tam jest to zwyczaj znany już od wieków.

Z wyglądu bardzo przypomina małego misia, chociaż z misiem ma niewiele wspólnego. Jest psem bardzo upartym, niezależnym i pewnym siebie. Obecnie jest wykorzystywany w swej ojczyźnie do polowań na niedźwiedzie i jelenie. Chowy europejskie są typowymi psami do towarzystwa, mimo to zachował się jego myśliwski temperament. Jest dominujący, silny, ale jednocześnie bardzo zrównoważony i nieagresywny. Bardzo nietuzinkowy.

Bardzo ważne jest to, że nie należy od do przytulasów. Jeśli zależy nam na psie lubiącym pieszczoty, głaskanie i przytulanie, nie bierzmy go – rozczarujemy się. Chow jest bardzo przywiązany do swojej rodziny, ale nie lubi okazywać uczuć, jest bardzo dumny i mimo wszystko trzyma dystans. Trzeba go już od pierwszego dnia przyzwyczajać do dotyku, a jednak można odnieść wrażenie, że akceptuje dotyk dla świętego spokoju. W przypadku chow chowa więź pomiędzy psem i jego panem polega na wzajemnym szacunku i zrozumieniu, nie potrzebują fizycznego kontaktu, nie szukają go. Przyzwyczajenie do dotyku jest potrzebne, aby można było go bez obaw zabrać do weterynarza albo poddać zabiegom pielęgnacyjnym, a jego sierść wymaga sporo pracy!

Szkolenie chowa musi być konsekwentne, ale i spokojne, bez jakiejkolwiek agresji i metodyczne. Ważne jest, aby zacząć jak najwcześniej, bo im starszy pies, tym mniej będzie współpracować. Chowy nie lubią, gdy wydaje się im komendy i rzuca rozkazy. Współpraca musi być oparta na szacunku i zrozumieniu. Na spacerach są zazwyczaj bardzo spokojne, bez emocji mijają inne psy, nie wdają się w bójki, ale będą broniły swoją rodzinę. Co prawda nie obszczekują każdego, kto zbliża się do drzwi – nie leży to w ich naturze, ale jeśli już używają głosu, nie należy tego lekceważyć.

Do najczęściej spotykanych dolegliwości zdrowotnych zaliczamy: entropiom (czyli wywinięcie powieki oka do wewnątrz), distichiasis (podwójny rząd rzęs), przeprosty stawu skokowego (zginanie kończyny zarówno w przód, jak i w tył). Dość dokuczliwą przypadłością u psów tej rasy bywają luźne stawy kolanowe spowodowane mało elastycznymi wiązadłami kolanowymi. U Chow Chow mogą pojawiać się problemy z oddychaniem – zwłaszcza w okresie letnim, kiedy dość często dochodzi do przegrzania organizmu psa.

Nazwy: Chow chow.
Przeznaczenie pierwotne: polowanie na wilki pies pociągowy, stróż.
Przeznaczenie obecne: polowanie na jelenie i niedźwiedzie, do towarzystwa.
Długość życia: 9-15 lat.
Wielkość i waga: 20-32 kg, 46-56 cm.
Umaszczenie: czarny, biały, płowy, niebieski, biały, rudy.

© Załoga Chartykasa