Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.

OWCZAREK FRANCUSKI BRIARD (FCI 113)
KRAJ POCHODZENIA: Francja.
DATA PUBLIKACJI OBECNEJ WERSJI WZORCA: 23.01.2009

UŻYTKOWOŚĆ: Owczarek i pies stróżujący.
KLASYFIKACJA FCI: Grupa I – Psy pasterskie i zaganiające. Sekcja 1 – Psy pasterskie. Obowiązują próby pracy.
KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Znany od dawna pod nazwą Chiens de Berger français de Plaine (francuski owczarek nizinny), obecna nazwa pojawiła się po raz pierwszy w książce Abbot Rozier o rolnictwie z 1809 roku. Hodowany był i selekcjonowany do zaganiania stad i stróżowania. Podczas obydwu Wojen Światowych Armia Francuska wykorzystywała briardy w rozmaitych rolach, w tym jako psy łącznikowe i ratownicze, odszukujące rannych.
WRAŻENIE OGÓLNE: Krzepki, zwinny, dobrze umięśniony, proporcjonalny; żywy i czujny.
WAŻNE PROPORCJE: Briard jest psem średniej budowy. Długość tułowia od stawu barkowego do guza siedzeniowego powinna być nieco większa od wysokości w kłębie. Długość głowy wynosi 2/5 wysokości w kłębie. Szerokość czaszki jest nieco mniejsza od połowy długości głowy. Kufa i czaszka jednakowej długości.
ZACHOWANIE/TEMPERAMENT: Zrównoważony, ani agresywny, ani lękliwy. Briard powinien być opanowany i nieustraszony.

GŁOWA: Mocna, długa, z długim włosem, tworzącym brodę, wąsy i brwi, trochę przykrywające oczy. Oglądane z boku linie profilu są równoległe.
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Mocna, nieznacznie zaokrąglona, gdy patrzeć na nią z boku.
Stop: Wyraźny, w połowie długości głowy.
TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Duży, o otwartych nozdrzach, zawsze czarny, z wyjątkiem psów błękitnych, u których jest on niebieski lub w zbliżonym odcieniu.
Kufa: Zakończona raczej kanciasto, mocna, dostatecznie szeroka , nigdy nie szpiczasta.
Grzbiet nosa: Prosty.
Wargi: Dobrze przylegające.
Uzębienie: Szczęki mocne zęby białe, zgryz nożycowy.
Oczy: Owalne, poziomo ustawione, dość duże i ciemne. U psów błękitnych mogą być jaśniejsze.
Uszy: Wysoko osadzone, nie przyklejone do policzków, raczej krótkie, gdy zostawione są w stanie naturalnym – długość chrząstki niekopiowanego ucha powinna być równa lub nieco mniejsza od połowy długości głowy. Porośnięte długim włosem, płaskie. Gdy cięte (tam, gdzie nie jest to zabronione) jest sztywne i prosto noszone, nie skierowane do wewnątrz ani do zewnątrz.
SZYJA: Umięśniona i ładnie wychodząca z łopatek.

TUŁÓW:
Linia górna: Grzbiet prosty. Lędźwie krótkie i mocne.
Zad: Tylko lekko opadający, trochę zaokrąglony.
Klatka piersiowa: Długa i szeroka, sięga łokcia. Żebra dobrze wysklepione.
OGON: Naturalnego kształtu, nisko noszony, sięga co najmniej stawu skokowego, na końcu zawinięty, kształtu litery J. Nie może być zniekształcony. W ruchu noszony nie wyżej, niż jako przedłużenie linii grzbietu.
KOŃCZYNY: Mocno umięśnione, o mocnym kośćcu, proste.
WIELKOŚĆ: Pies 62 – 68 cm, Suka 56 – 64 cm. Ważniejsza jest proporcja wzrostu do długości ciała – briard ma być psem o
wydłużonej sylwetce.
Wady: Krępa, kwadratowa sylwetka i wielkość powyżej wzorcowej wykluczają ocenę doskonałą.
Dyskwalifikacja: Wzrost poniżej dolnej granicy lub przekroczenie górnej granicy wzrostu o więcej, niż 2 cm. Psy i suki poniżej dolnej granicy wzrostu nie mogą być dopuszczone do hodowli.
SZYJA: Umięśniona, wyraźnie widoczna.
Wady: Szyja zbyt długa, zbyt krótka lub wiotka.
KLATKA PIERSIOWA: Szeroka (między łokciami musi zmieścić się dłoń), głęboka, sięgająca łokcia.
Wady: Klatka zbyt wąska, nie dość głęboka lub zbyt głęboka, żebra płaskie lub
beczkowate.
GRZBIET: Równy.
Wady: Grzbiet lekko zapadnięty lub lekko wysklepiony.
ZAD: Nieznacznie opadający i trochę zaokrąglony.
Wady: – zad mocno ścięty lub poziomy
– zad przebudowany, wyraźnie wyższy od kłębu.

KOŃCZYNY: Dobrze umięśnione, o mocnym kośćcu, przednie kończyny zupełnie proste.
Wady: Kończyny nie całkiem proste, zbyt szeroko rozstawione, luźne łopatki, śródręcze miękkie lub całkiem pionowe, długie palce.
Strome kątowanie frontu, krótki włos na nogach, kościec lekki, słaby.
Dyskwalifikacja: Kończyny przednie wyraźnie krzywe.
STAW SKOKOWY: Niezbyt nisko umiejscowiony, śródstopie ustawione prawie pionowo do podłoża.
Wady: Zbyt długie lub zbyt krótkie śródstopie, złe kątowanie.
Dyskwalifikacja: Silnie wyrażone wady postawy kończyn tylnych.
OGON: Kompletny, obficie owłosiony, z haczykiem na końcu, noszony nisko, sięga co najmniej stawu skokowego i nie więcej, niż 5 cm poniżej niego. Nie może być skrzywiony.
Wady: – ogon trochę krótszy, bez haczyka, słabo owłosiony
– noszony wyraźnie powyżej linii grzbietu
– schowany pod brzuchem w postawie lub w ruchu.
Dyskwalifikacja: – ogon położony na grzbiecie lub pionowo noszony
– ślady chirurgicznego poprawiania ogona.
ŁAPY: Mocne, okrągłe, kształt pośredni pomiędzy łapą kocią a zajęczą.
Wady: – łapy długie, płaskie, nie dość zwarte
– zwrócone na zewnątrz lub do wewnątrz
– słabo owłosione.
Dyskwalifikacja: Łapy mocno powykręcane.
PAZURY: Czarne.
Wady: Pazury szare.
Dyskwalifikacja: Pazury białe.
OPUSZKI: Mocne.
Wady: Opuszki nie dość sprężyste, płaskie, miękkie.
PALCE: Dobrze zwarte.
Wady: Place luźne, długie, nie dość wysklepione.

SZATA: Długa, sprężysta, sucha (włos kozi), z niezbyt obfitym podszerstkiem.
Wady: – sierść nie dość sucha, trochę kędzierzawa, brak podszerstka. W przypadku kwalifikowania do hodowli ocenę sierści powtórzyć po 6 miesiącach.
– sierść zbyt krótka
– włos cienki, delikatny.
Dyskwalifikacja: Włos krótszy niż 7 cm. Sierść miękka lub wełnista.
MAŚĆ: Dopuszczalne różne umaszczenia jednolite z wyjątkiem wymienionych poniżej. Pożądane ciemne odcienie. Maści dwubarwnej nie należy mylić z jaśniejszym odcieniem kończyn i brzucha, który jest dopuszczalny, o ile jest stonowany z umaszczeniem podstawowym (jasno płowy z ciemno płowym, lekko rozjaśniony czarny z czarnym, jasno szary z ciemno szarym itd.). Maść płowa powinna być jednolita, w ciepłym odcieniu, ani jasna, ani rozmyta.
Wady: – wyraźny rudy nalot przy czarnej maści
– maść płowa nie dość ciepła, biała plama na piersi
– wyraźny czarny nalot w postaci odgraniczonego płaszcza
– maść płowa bardzo jasna.
Dyskwalifikacja: – maść bliska białej, mahoniowa, kasztanowa z takąż pigmentacją, dwubarwna, biała strzałka na głowie, białe
palce. Wyraźny czarny płaszcz na płowej maści podstawowej. Kolor zbyt jasny.
UWAGA: Przy wątpliwościach w kwestii maści dwubarwnej należy sprawdzić skórę – będzie ona niebieskawa pod ciemną sierścią, a różowawa pod jasną.

WILCZE PAZURY( OSTROGI) : Konieczne podwójne ostrogi na tylnych łapach. Psy nawet bardzo dobre w typie, które mają tylko jedna ostrogę, nie mogą być nagradzane ani dopuszczone do hodowli. Każda ostroga składa się z dwóch kostek i pazura; powinna być umiejscowiona jak najbliżej ziemi, i dawać lepsze podparcie dla łapy.
Wady: – ostrogi umiejscowione zbyt wysoko ( w połowie długości śródstopia)
– brak dwóch pazurów
– brak elementu kostnego.
Dyskwalifikacja: – pojedyncza ostroga
– brak ostróg
– brak obydwu kości w jednej ostrodze, także gdy jest pazur
– brak kości w obydwu ostrogach, także gdy są pazury.

KWALIFIKACJA HODOWLANA: Wady dyskwalifikujące i wady, które skutkują oceną niższą, niż dobra, nie pozwalają na zakwalifikowanie psa do hodowli.
WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznawane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia.
UWAGA: Samce powinny mieć dwa normalnie rozwinięte jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

 © Załoga Chartykasa