Wzorce ras
Wzorzec w oryginalnej postaci.


© Buikschuivers / flickr

FCI-Standard N° 349
OWCZAREK RUMUŃSKI MIORITIC (Ciobănesc Românesc Mioritic)
POCHODZENIE: Rumunia.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO  WZORCA:  06.07.2005.
UŻYTKOWOŚĆ:  Doskonały pies pasterski, nieprzekupny stróż i wspaniały towarzysz.
KLASYFIKACJA FCI:  Grupa 1: Psy pasterskie i zaganiające. Sekcja 1: Psy pasterskie. Próby prace nie wymagane.
KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Rumuński Mioritic powstał drogą nastawionej na walory użytkowej selekcji psów,  żyjących w  Karpatach. Dzięki swym zaletom rasa ma w Rumunii wielu zwolenników.  Wzorzec opracowany został przez Rumuński Związek Kynologiczny w 1981 roku, a następnie Komisja Techniczna związku dokonała jego przeróbki (29.03.2002) tak, aby spełniał wymogi, ustalone przez FCI w tak zwanym „Formacie Jerozolimskim”.
WRAŻENIE OGÓLNE: Pies potężnych rozmiarów, ale nie ciężki, energiczny, o efektownym wyglądzie. Długa sierść porasta całe ciało, łącznie z głową i kończynami. Psy są większe i  mocniejsze od suk.
WAŻNE PROPORCJE: – Długość tułowia do wysokości w kłębie  – 11 : 10. – Głębokość klatki piersiowej powinna stanowić mniej więcej połowę wysokości w kłębie. – Kufa jest nieco krótsza od mózgoczaszki.
ZACHOWANIE/ TEMPERAMENT:Spokojny i przewidywalny. Dobry obrońca stada, bardzo odważny i skuteczny w starciu z drapieżnikami (niedźwiedź, wilk, ryś). Nieufny wobec obcych. Lubi dzieci.

GŁOWA:
Czaszka: Średnio szeroka, lekko wysklepiona. Linie profilu czaszki i kufy prawie równoległe. Oglądana z przodu czaszka jest lekko wysklepiona.  Łuki jarzmowe słabo rozwinięte. Guz potyliczny wyraźny.
Stop: Niezbyt wyraźny.
Nos:  Szeroki, dobrze rozwinięty, czarny.
Kufa: Nieco krótsza od mózgoczaszki, mocna, zwężająca sie stopniowo w kierunku nosa, ale nigdy nie szpiczasta, szczęki mocne.
Wargi: Grube, przylegające, dobrze pigmentowane.
Uzębienie: Szczęki mocne, uzębienie kompletne, zęby mocne i zdrowe, równo
rozmieszczone, zgryz nożycowy.
Policzki: Słabo zaznaczone.
Oczy: Średniej wielkości, owalne, barwy orzechowej, ciemnobrązowej lub nieznacznie tylko jaśniejszej, ale nigdy nie żółte. Powieki dobrze pigmentowane. Wyraz spokojny i inteligentny
Uszy: Osadzone dosyć wysoko, kształtu litery V, z końcami lekko zaokrąglonym, wiszące blisko policzków. Cięcie uszu niedopuszczalne.

SZYJA: Średniej długości, gruba i mocna, bez podgardla.
TUŁÓW: Dobrze rozwinięty.
Linia górna: Prosta i mocna.
Kłąb: Przeciętnie wyrażony.
Grzbiet: Równy, mocny, dobrze umięśniony.
Lędźwie: Średniej długości, szerokie i bardzo dobrze umięśnione.
Zad: Umięśniony i łagodnie opadający ku nasadzie ogona.
Klatka  piersiowa: Niezbyt długa, szeroka, jej głębokość stanowi około połowy wysokości w
kłębie, żebra dobrze wysklepione.
Linia dolna: Trochę podciągnięta, ale nie jak u charta.
OGON: Wysoko osadzony. W spokoju zwisający, sięga stawu skokowego lub niżej. Gdy pies jest pobudzony lub w ruchu niesiony jest wyżej, lekko zakrzywiony, czasem powyżej linii grzbietu, ale nie zakręcony. Cięcie ogona niedopuszczalne.

KOŃCZYNY:  
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Oglądane z boku i z przodu – proste.
Łopatka: Średniej długości, ustawiona skośnie, bardzo mocno umięśniona i dobrze związana z tułowiem. Kąt w stawie barkowym około 100-105 stopni.
Ramię: Średniej długości, dobrze umięśnione.
Łokcie: Przylegające do tułowia, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Przedramię: Dostatecznie długie, mocne i umięśnione.
Nadgarstek: Mocny.
Śródręcze: Oglądane z boku jest ustawione trochę skośnie.
Łapy: Owalne zwarte i duże, palce zwarte i wysklepione, pazury szare.
KOŃCZYNY TYLNE: Bardzo mocne i silnie umięśnione, oglądane z tyłu – proste i równoległe. Kąty trochę rozwarte.
Udo:  Długie, szerokie i bardzo mocno umięśnione.
Kolano: Kąt w stawie kolanowym około 100-105 stopni.
Podudzie: Dostatecznie długie, dobrze umięśnione, o mocnym kośćcu.
Staw skokowy: Niezbyt wysoko od podłoża, mocny, dobrze związany, nie wykręcony do wewnątrz ani na zewnątrz.
Śródstopie: Niezbyt długie, mocne i prawie pionowe względem podłoża. Obecność wilczych pazurów nie powinna być uznawana za wadę.
Łapy: Nieco dłuższe od przednich.
CHODY: Harmonijne, swobodne, skoordynowane, mocne i bez wysiłku. Pożądany ruch to kłus. Galop rytmiczny  i swobodny.

SKÓRA:
Gruba, dobrze przylegająca i pigmentowana.
SZATA: SIERŚĆ: Na tułowiu i głowie obfita, prosta, twarda, o długości co najmniej 10 cm. Podszerstek bardzo gęsty, delikatny i jaśniejszy. Na kończynach sierść krótsza. Ogon dobrze owłosiony.

MAŚĆ:  Łaciata: Maśc podstawowa musi być biała, łaty wyraźnie odgraniczone, czarne lub szare. Jednolita: Czysto biała lub szara.
WIELKOŚĆ I WAGA: Pies: co najmniej 70 cm – idealnie 75 cm. Suka: co najmniej  65 cm –  idealnie 70 cm.

Waga: W proporcji do wzrostu.
WADY:  Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
– Pies z nadwagą lub słabo umięśniony.
– Ogon zawinięty lub skręcony
– Brak zębów innych niż P1.
– Łokcie wykręcone na zewnątrz lub do wewnątrz.
– Ciężki ruch
WADY DUŻE:   
– Niedostateczny wyraz płci.
– Nietypowy wyraz.
– Oczy okrągłe, wypukłe.
– Oko porcelanowe.
– Uszy stojące.
– Włos zbyt krótki (mniej niż 8 cm).
– Sierść kędzierzawa lub o strukturze innej, niż opisana.
– Grzbiet zapadnięty, wysklepiony lub rozchwiany.
– Łapy płaskie, odstawione na zewnątrz lub do wewnątrz.
– Kończyny tylne zbyt strome.
– Iksowata postawa tyłu.
– Obecność pręgowania na sierści.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.
– Agresja lub lękliwość.
– Nietypowy wygląd.
– Brak siekacza lub kła.
– Przodozgryz lub tyłozgryz..
– Albinizm.
– Brak ogona lub ogon skrócony.
– Ogon cięty.
– Wysokość w kłębie mniej jak 68 cm dla psa.
– Wysokość w kłębie mniej jak 63 cm dla suki.
UWAGA: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

© Załoga Chartykasa